tag:blogger.com,1999:blog-193196692011-09-08T01:51:41.928+04:00Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.comBlogger291100tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-84813175133483939592008-09-17T02:10:00.004+04:002008-09-17T03:11:52.688+04:00ხოოოოდა, მოგესალმებით ჩემი ახალი დიზაინით... პირველ რიგში, მინდა განვმარტო, რომ ეს მხოლოდ დიზაინის ცვლილება არ არის... შეიცვალა ჩემი ბლოგის ძრავა... ანუ, ახლა იგი გაცილებით სწრაფი გახდა ტექნოლოგია "ნეო"-ს დახმარებით... ეს ტექნოლოგია ვინმე რამანის ნაღვაწია და თავის თავში მოიცავს აჯაქსის საუკეთესო ელემენტებს. ახლა თუ ბლოგის მარჯვენა მხარეს Recent Post-ებს ნახავთ და რომელიმეს დააჭერთ, შეამჩნევთ, რომ პოსტის ჩატვირთვას დრო საერთოდ არ ჭირდება, ისე იცვლება როგორც ფლეშ-საიტებზე... მოკლედ დიზაინი ჩემია, ტექნოლოგია ვიღაცის... დიზაინის გარდა კიდო რაღაც-ღაღაცეები შევცვალე ძრავასა შიგან... კარქი არი რა... :)<br /><br /><br />ახლა რაც შეეხება, ზოგადად ამ რამდენიმე დღეს: პარასკევს ჩემმა სვერლო უფროსმა გამიუქმა შვებულებმა (კადრებიდან მახარეს), ხოდა ავდექი და გავაშანშალე განცხადება სამსახურიდან წასვლაზე, ორშაბათამდე გავძელი და კვირის პირველ დღეს ჩავედი უფროსთან... ბლიაწ... წასული იყო მივლინებაში... ეს განცხადება დავტოვე კანცელარიაში, მაგრამ ესაო ისა, ხო არ გადაირიეო, არ წახვიდეო და საბოლოოდ დამიხიეს განცხადება :) ისეთი თვალები ქონდა ჩემი კანცელარიის თანამშრომელს, შეწინააღმდეგება ვერ მოვახერხე, ვიფიქრე, პირდაპირ შევუტან განცხადებას ჩემს უფროსს რო ჩამოეთრევათქო... მერე სახლში მოვედი და გადავხარშე სიტუაცია, ხოდა გადავწყვიტე, სასწრაფოდ მოვძებნო ახალი სამსახური ჯერ... ხოდა ვეძებ ახლა ა...<br /><br />ჩემს სამახურს კიდევ ერთი ლექსი უნდა მივუძღვნა, რომელსაც ახლა ექსპრომტად შევქმნი...<br /><br /><br />წელიწადი და ექვსი თვე გადის,<br />რაც ამ სლეობას ვემსახურები,<br />გაცვთა ყურები ამათ მოსმენით...<br />ჩაქრა თვალები ამათ ყურებით...<br /><br />წყობილებიდან "გამობრძანებულს"<br />ერთი სურვილი ბევრჯერ მქონია<br />"იდი ნახუი" - მეთქვა ყველასთვის,<br />"ეგრე არ არის, თქვენ რომ გგონიათ".<br /><br />ხშირად მინდოდა დემონსტრირება<br />ამაყად მდგარი შუა თითების,<br />და გაოგნებულ სახეთა ფონზე<br />ჩათლახურ ტონით ჩახითხითების...<br /><br />მაგრამ ვითმინე, გულს არ ავყევი,<br />საქმეს ვსაქმობდი ცივი გონებით,<br />"აიპი"-ს ვწერდი პოეტურ გრძნობით,<br />ქსელი გამყავდა ზე-შთაგონებით...<br /><br />მაინც დამღალეს, გამაძრეს სიქა,<br />ბოლო bit-ებით აივსო RAM-ი,<br />განცხადებას ვწერ, უნდა წავიდე,<br />არ გავჩერდები აქ ერთი წამი...<br /><br />სულაც არ მინდა, ვგავდე ჩემს ადმინს,<br />კაცს თვალშეჩვეულს "სლუჟებნი მრაკში",<br />ოთხმოც რაიონს რომ აძლევს რჩევებს<br />და ოთხმოცივე რომ ხმარობს ტრაკში...<br /><br /><br />ხოდა ეგრე :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-8481317513348393959?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-73429907317262433312008-09-12T11:28:00.003+04:002008-09-17T03:17:34.565+04:00<div style="text-align: right;">სამოქალაქო რეესტრის<br />სააგენტოს თავმჯდომარეს<br />ბ-ნ გიორგი ვაშაძეს<br /><br />ამავე სააგენტოს ინფორმაციული<br />ტექნოლოგიების განყოფილების<br />მთავარი სპეციალისტის<br />კონსტანტინე ბერულავას</div><br /><div style="text-align: center;">გ ა ნ ც ხ ა დ ე ბ ა</div><br /><div style="text-align: left;">გთხოვთ, დამრთოთ ნება, ვისარგებლო კუთვნილი შვებულებით ამა წლის 15 სექტემბრიდან<br />10 სამუშაო დღის განმავლობაში...</div><br /><br /><div style="text-align: left;">პატივისცემით . . . . . . . . (ხელმოწერა) . . . . . კ. ბერულავა</div><br /><div style="text-align: right;"><br />2008 წლის 7 სექტემბერი</div><br /><span style="font-size: 180%;">დაკმაყოფილდეს</span> (გ. ვაშაძე)<br /><br /><br />-------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br /><br />ო, იეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეა... მეღირსა<br /><br />ორშაბათიდან ორი კვირის განმავლობაში შემიძლია დილით არ გავიღვიძო ადრე, სამ საათამდე ვიძინო, ყირაზე გადავიდე, სადმე დასასვენებლად წავიდე მარუსასთან ერთად... მოკლედ, ვიგულაო რა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-7342990731726243331?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-92050849881618065402008-09-09T09:47:00.005+04:002008-09-17T03:20:33.971+04:00გამიჩალიჩა ჩემმა საყვარელმა მეუღლემ... გუშინ საღამოს დამირეკა და მთხოვა, ჩემებთან გამოდი, მეც აქ ვარ, ცოტა ხანს ვილაპარაკოთ, საჭმელი ვჭამოთ და სახლში წავიდეთ მერეო. დამეზარა, მარა არ ვაწყენინე... დერეფანში შესვლისთანავე ცხვირში ის სუნი მეცა, რომელმაც მაგრძნობინა, ვოტ, ახლა დაგენძრაო... ხელები გადავიბანე და ამაყად შევაბიჯე ”ზალაში”. იქ კი 3 მსმელი და პურისმჭამელი პიროვნება დამხვდა (მარის მამა, მისი მეგობარი და მეგობრის სიძე). ვავა ბაბაია... როგორც პატარძალს მოტყვნა არ ასცდება, ისე მე არ ამცდება დალევათქვა, გავიფიქრე და ღრმად ჩავისუნთქე. სტუმრების გაცნობის შემდეგ, რომლებიც საკმაოდ კარგი ტიპები აღმოჩდნენ, ადგილი დავიკავე სიმამრის გვერდით და ”ჩაფენა” დავიწყე... ერთი... ორი... სამი... ოთხი? კი ოთხი... მერე ხუთი... შავი ღვინო და არჩვის მწვადი ერთმანეთზე მაგრად მიდის, როგორც აღმოჩნდა... დავითვერი ე... თუმცა, სულაც არ მეტყობოდა... შუა სუფრაზე, ლექსომ (მარის მამა) თქვა, რაღაც გვაკლიაო... პიზდეეეც, მეთქი ახლა თუ ამან თავისი 15 ჭიქიანი ყანწი გამოიღო, პასტას და ფურცელს მოვითხოვ და დალევამდე ანდერძს დავწერთქო, მარა... მობილური აიღო და ვიღაცას დაურეკა, სად ხარ ამდენ ხანსო... 5 წუთში კარი გაიღო და ავთო შემოვიდა (მარის ბავშვობის მეგობრის - სანდროს მამა, ასევე ლექსოს მეგობარი). ნადიმი გამხიარულდა :) ავთო არის ტიპიური ქალაქელი, რომელიც თავისი მეგობრების გატაცებების გამო, სულ მალე ოპტიკურ სამიზნეიან კარაბინს იყიდის, მერე კომბლესავით ჭერში შემოდებს და არასდროს გამოიყენებს... ეს ლექსომ კარგად იცის და ფრიად ხალისობს ავთოზე... გუშინ მეც ვიხალისე, ზომიერების ფარგლებში და მათი ურთიერთობის დამკვირვებლის როლში... მოკლედ ამდენი დაძაბული სამუშაო დღეების შემდეგ, გემრიელად გავერთე...<br /><br />ბოლოს, როგორც ყოველთვის, მარის მოეწყინა და წავიდეთო - შემომიჩნდა... აშკარად დასვენება მინდოდა მეც, ხოდა ხელსაყრელი მომენტის მერე, როცა ჩემი და მარის სადღეგრძელო მეორედ შესვეს, ბოდიში მოვიხადე და სუფრიდან გავუჩინარდი. მაიამ რაღაცეები გამოგვაყოლა, თან ბევრი, ხოდა ერთი ჩელენჯი ამ ყველაფრის სახლში ატანა იყო. როგორც იქნა დავძლიეთ ეს წინაღობა... როცა მთვრალი ვარ, მაშინ ყველაზე კარგად ვგრძნობ, რას ნიშნავს ”ჰოუმ სვით ჰოუმ” - გამოთქმა... დივანზე მივეგდე, მარუსამ მომიარა :) &lt;3 თან ისიც მითხრა, მთვრალი ძალიან საყვარელი ხარო, არ ატრაკებ ხოლმეო...<br /><br />ის იყო, დივანზე წამოვწექი და... ჩემმა მეუღემ დედამისის ნაჩუქარი ასაწყობი ”ვეშოლკა” (იგივე საკიდი) ამოიღო ყუთიდან... მოკლედ ნახევარი საათი მაგას ვაწყობდით, ტიპიური ”ლეგო”-ს სათამაშო იყო რა... ბევრი ნაწილებით და მცირე ინსტრუქციით... დედა ვუტირეთ, წარმატებით დავძლიეთ ყველა ”ბოლტი და გაიკა”...<br /><br />შემდეგ წავედი და ცოტა წავილინიჯე... მომეწყინა ესეც...<br /><br />დიდი ფიქრის მერე მე და მარიმ გადავწყიტეთ, დაგვეძინა...<br /><br />დღეს დილით რაღაც საშინელმა გრუხუნმა და ზრიალმა გამაღვიძა... რო გამოვერკვიე, თურმე ჩემს მობილურზე დაყენებული მაღვიძარა ყოფილა... ვო ბლია, რაღაც ნიტო იყო... ვროდე ნორმალური მელოდია უკრავდა, თავში კი რეკდნენ ზარები... პპც... ეტა პოხმელიე... ავდექი, აბაზანა მოვიარე... თავი ხელით მოვისინჯე, ორი ზომით დიდი მაქვს აშკარად... სამსახურში წავედი... ახლა ვზივარ ჩემს ოთახში და 12 საათს ველოდები, რო თელასის სასადილოში გადავიდე და რამე ცხელი ვჭამო...<br /><br />ამ ყველაფრის მიუხედავად, მაინც ნასიამოვნები ვარ... დილას მივხვდი, რო მარის მშობლები მაგრად მიყვარს... ნუ დედამისი ხო გადაყოლილია ჩემზე, ძალიან თბილია... აი ლექსო ისეთი ტიპია, ჩუმად და თავისთვის რო უყვარხარ და ამას რო ვერ/არ გამოამჟღავნებს... გუშინ შევატყვე :)<br /><br />მოკლედ, აი ემ კმაყოფილ ანდ დავოლენ ოფ გუშინდელი დღე...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-9205084988161806540?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-91061336212450025372008-09-07T18:28:00.004+04:002008-09-17T03:19:18.408+04:00დილას მოველ სამსახურში,<br />საქმე დამხვდა თავს საყრელი,<br />დამიხვრიტეს "ადგილები"<br />სადგისების გასაყრელი...<br /><br /><br />ჩავრთე ჩემი მარდი კომპი,<br />მივეძალო უნდა შრომას, <br />დღესაც დავრჩი კუჭ-გამხმარი,<br />ვერ ვახერხებ გამოძრომას...<br /><br /><br />აგუგუნდა "ზიმა-ლეტა",<br />გაუცივდა კარენს წელი,<br />ტელეფონზე ლაპარაკობს:<br />"ცავატანემ, ინჩა ელი?!"<br /><br /><br />მოხსენებითს ამოვბეჭდავთ,<br />მოვითხოვოთ უნდა სვიჩი, <br />ვინც არ მოგვცეს მონათხოვი,<br />ის იყოს "Son Of The Bitch"-ი.<br /><br /><br />დავიარე უფროსობა <br />და შევუღე ყველას კარი, <br />ვისაც მე არ ვევასები,<br />ყველას ტრაკში ვთხარე სარი!<br /><br /><br />ბუღალტრებმა დამიძახეს,<br />გვჭირდებაო შენი შველა...<br />ვთხოვე: "ზაზას დაურეკეთ,<br />ნუღა მიტყნავთ ტვინს მე ყველა!"<br /><br /><br />ახლა უნდა მოვრჩე პოსტვას,<br />დავუბრუნდე ისევ ქსელებს,<br />მერე ალბათ მოწერთ რამეს,<br />თუკი შერჩათ ძალა ხელებს...<br /><br /><br /><br /><br />თბილისი, 2008 წელი, 5 აგვისტო...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-9106133621245002537?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-24808969009227187642008-09-04T12:08:00.004+04:002008-09-04T14:47:50.984+04:002184 წელი თავის ბოლო დღეებს ითვლიდა... ჩინური თბილისის ქართულ უბანში ფანჯრებიდან ბჟუტავდა სუსტი სინათლე... <br /><br />- როგორც პაპაჩემის პაპა ამბობდა (თურმე), ერთ დროს ეს ქვეყანა ქართველების ყოფილა შვილო, მაშინ ეს ჯიშგასაწყვეტები სულ რამდენიმე ასეულნი იყვნენ ამ ქალაქში, ახლა ხომ ხედავ, 15 ოჯახიღა დარჩა ქართული... ძაღლებიც კი ჩინურად ყეფენ კაცო, გაგიგია ასეთი რამე?<br />- ბაბუ, ბაბუ... რა ენაზე ლაპარაკობ? - იკითხა უმცროსმა ლიმ ჩინურად... <br />- ეჰ... - ბაბუამ იაფფასიანი სიგარეტის კვამლი რგოლებად გამოუშვა პირიდან და წითელ ჩინურ ჭაღს შეხედა... - გუშინ ერთი კიტაიოზი მეუბნება ”რა უნიჭო ხალხი ხართ ეს ქართველები, ამდენი ხანია ჩვენს სამშობლოში ცხოვრობთ და ჩინური ვერ ისწავლეთო”, როცა ვუთხარი აგი შენი სამშობლო კი არა, ჩემიათქვა, გაეცინა... ”შენი იყო, ახლა ჩემიაო”... ერთი მეუბნება, ”ნუთუ არ გცხვენიათ, კეტების და წვრილმანი იაფფასეულობის ყიდვით რო ირჩენთ თავსო?!”... ეს მართლა 2 ლარაინ კეტებზე გაზრდილები... <br />- ბაბუ, შენს სვირინგზე მოგვიყევე რა, რა გაწერია მხარზე...<br />- რა მაწერია შვილო და - გეორგია...<br />- ეგ რა არის ბაბუ?<br />- ერთ დროს ეს საქართველოს ნიშნავდა შვილო... ახლა ამ სახელის ქვეშ ჩვენი და მეზობლის რამდენიმე ოჯახიღა ერთიანდება... <br />- ბაბუ, ჩინურად ”გე” დიდს ნიშნავს...<br />- მართალია ბაბუ, ადრე თუ მსოფლიოს ერთ-ერთი უძველესი ერი ვიყავით, ახლა დიდ და ძალაანარბარ ორგიაში ვართ ჩართულები... ვისაც უხარია ჩვენ გხმარობს, ვისაც არ უხარია და მაინ ჩვენ გვხმარობს...<br />- ბაბუ, არაფერი მესმის, შენ ისევ უცხო ენაზე ლაპარაკობ...<br />- კარგია, თუ არაფერი გესმის, როცა ყველაფერს გაიგებ, ე მანდ დაგენძრევა შენც...<br />- ბაბუ, ჩინელები ასე ცოტანი რო ვართ რისი ბრალია? სულ რაღაც 8 მილიარდ 932 მილიონი ჩვენი ეროვნების წარმომადგენელი დავრჩით მსოფლიოში... გუშინწინ ტელევიზორში გამოაცხადეს, მსოფლიოს არაჩინური მოსახლეობა 2 ადამიანით გაიზარდაო, ანუ უკვე 114 არაჩინელია ამ დედამიწაზე... ბაბუ ეს კატასტრიოფაა ხო? ის 2 ადამიანი ხო ჟანგბადს სუნთქვას? აღარ გვეყოფა ჩვენ ჰაერი... <br />- ვაი, შენს პატრონს, შვილო...<br />- რ თქვი ბაბუ?<br />- არაფერი ლი, ნუ ნერვიულობ, თორე ბევრ ჟანგბადს ხარჯავ-თქვა...<br />უცებ რაღაცამ გამოაღვიძა... თვალი გაახილა... 145 მარშუტკაში იჯდა... უფ... სიზმარი ყოფილა... ახლა უკვე აშკარად იგრძნო მუჯლუგუნი ნეკნებში... შეტრიალდა და... ასე 20-ოდე წლის ჩინელი გაღიმებულილი შესციცინებდა თვალებში:<br /><br />- ბიზია, სენი წირიმე, კეწები იკიდე ლა ორ რალად, ცემი ლამაზი ხათლით ლა... - ჩაარაკრაკა პატარა კიტაიოზმა ქართველი თარჯიმნის დაწერილი ფრაზა...<br />- შვილო, იცი რა? <br />- სრა?<br />- რა და შენი ჯიშიც მოვტყან...<br />- ვერ გავიგე?<br />- ალაუსავს - ენა მოუჩლიქა ქართველმა, მარშუტკა გააჩერა და ჩავიდა...<br /><br />----------<br />უცნობი ავტორი<br /><br />2018 წლის გაზაფხული<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-2480896900922718764?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-91285850960015861462008-09-02T16:21:00.003+04:002008-09-02T18:18:12.189+04:00<p>მოკლედ, იმდენი წერეს ამ ბლოგერ-ფართიზე, რომ რაღა უნდა დაამატო კაცმა, რიავიცი... მარა მაინც წავამატებ რამე-რამეებს... <br /> <br />დილა დაიწყო ასე... <br /> <br />ვახელ თვალებს... <br /> <br />- <a href="http://marushkin.blogspot.com/">მარ</a>, ადე, პირველი საათია... შენი ამბავი რო ვიცი საღამომდე ვერ გაემზადები... <br />- (...) - ანუ იმ ბგერებს ვერ გადმოვცემ, რითაც მარიმ მიპასუხა... (ქართულში არაა მაგფერი ასოები)... ტიპა, გავიგეო (ალბათ მაგას ნიშნავდა). <br /> <br />ავდექი მე, ხელ-პირი დავიბანე... პეპსი გამოვიღე მაცივრიდან და წავეი ჩემს კომპთან... დავჯექი (ნუ თავიდან ვიდექი, მერე გამახსენდა, რომ კომპიუტერთან ურთიერთობა დამჯდარ მდგომარეობაში უფრო მოსახერხებელია)... ცოტა წავითამაშე... ჩემი იარაღი +10-ზე დავაენჩანტე და მხიარულული ღიმილით გავემართე საძინებლისკენ... <br /> <br />მარის ისევ ეძინა... <br /> <br />- მარუს, ადე რა... დაგვაგვიანდება... 2 საათია... <br />- (...) - ისევ ის უტყვი ბგერა, რომლის გასაგებადაც ალბათ გერასიმეს (ასე ერქვა მგონი მუმუ-ს პატრონს) სიმუნჯის ნიჭია საჭირო... <br /> <br />გამოვედი ოთახიდან... დავიწყე სამზარეულოში თეფშების რახარუხი, ვიფიქრე გეღვიძებათქო... შენც არ მომიკვდე... აი მანდ თავი დამარცხებულად ვცანი მარის ძილთან ჭიდილში და დავუბრუნდი ჩემს კომპიუტერს... ცოტა Cisco (სისკო და არა სისკი) წავიმეცადინე... და ასე ერთი საათის მერე, უკვე შტურმით ავიღე ჩვენი საძინებელი... <br /> <br />- მარ, დაგვაგვიანდა... - ჩავჩურჩულე... <br />- ჰა? რა? რომელი საათია? ჩუსტები სადაა? შენ რატო არ გაცვია? წყალი მოდის? სოსო ჩამოვიდა პავლიაშვილი? - ეს არის იმ კითხვების მცირე ჩამონათვალი, რაც მან წამის მეათედში დამისვა... <br /> <br />აუფ... <br /> <br />როგორც იქნა აეფხიკა ლოგინს და შევიდა აბაზანაში... <br /> <br />დიდი ხანი რომ არ გამოვიდა, შევძახე - &#8221;მანდ თავს ვერ დაიღრჩობ, წყალს ვერსად დააგუბებ-თქო&#8221; (დუშ-კაბინა გვაქვს მარტო)... დამიჯერა... <br /> <br />4 საათი იყო... <br /> <br />5 წუთის მერე დაიწყო პოდიუმი სასტუმრო ოთახიდან ჩემს კომპიუტერამდე... &#8221;ეს წავა?&#8221;... &#8221;ეს მაიკა ამ შარვალს უხდება?&#8221;... &#8221;ფეხსაცმელი არ მიდის, ხო?&#8221;... მოკლედა დამენძრა... მარა არ შევიმჩნიე (მგონი). <br /> <br />ასე გაგრძელდა დაახლოებით 2 საათი... თან ყველა შემოსვლაზე მეუბნებოდა &#8221;ჩაიცვი&#8221;... <br /> <br />ასე გაგრძელდა კიდე 1 საათი... მე ჩავიცვი, მარი ისევ ემზადებოდა... <br /> <br />როგორც იქნა გამოვედით (ალილუია...) <br /> <br />ნუ ისე გავიდა 3 საათი, არ დამიჩქარებია... ხოდა როცა სიგარეტისთვის მაღაზიაში შესვლა გადავწყვიტე, მაშინ აღმოჩნდა 2 წუთი და 11 წამი გადამწყვეტი და გადაირია <a href="http://marushkin.blogspot.com/">ჩემი ცოლი</a> &#8221;რა დროს სიგარეტის ყიდვაა, გვაგვიანდებაო&#8221;... <br /> <br />მაღაზიიდან რომ გამოვედი, მისაყვედურა: 144-მა გაგვასწროო (მეტროთი ნდომია წასვლა)... <br /> <br />ტაქსი გავაჩერეთ... <br /> <br />გზაში დავასკვენი, რა კარგია ტაქსი, რომელსაც საქარე მინაზე არ აქვს მიმაგრებული უკან საყურებელი სარკე (ო, იეს) და ტასქსისტი ბიძია ეჭვის თვალით არ გიყურებს, როგორ გაქვს ხელი გადახვეული ცოლისთვის. (შენი ცოლისთვის!). <br /> <br />მივედით მაკდონალდსთან... ვნახეთ <a href="http://brodge.wordpress.com/">კოკოლა</a> (იგივე კოკოლა) და <a href="http://secromania.blogspot.com/">გიო (იგივე სექრეთს)</a>... ვიყიდეთ საკვები... (კოკოლა დიეტაზე იყო, ასე თქვა: &#8221;ბავშვობაში 30 კილო ვიყავი და გუშინ რო ავიწონე 2 კილო მომიატებიაო&#8221;... დეპრესია ჰქონდა (2 ცალი)). <br /> <br />გამოვედით მაკიდან... მე და ჯიმი (იგივე კოკოლა) გადავედით ზემელში, ცოტა მსუბუქ-ალკოჰოლური სასმელის საყიდლად... ავიღეთ 5 ქილა ბალტიკა და ჩიფსები... <br /> <br />დავბრუნდით გაჩერებაზე... გავაჩერეთ ტაქსი და ჩავედით თავისუფლების მეტროსთან... მანქანიდან გადმოსვლისთანავე, თვალში ნაცნობი სახეები მომხვდა... დეკა ასოცდამერამდენღაცე (მგონი 136 - იგივე <a href="http://bogmebi.blogspot.com/">ერთერთი ბოღმა</a>), როგორც შემდეგ გაირკვა ერთ-ერთი <a href="http://bogmebi.blogspot.com/">ნანანინოათაგანი (მგონი ნანა)</a> და <a href="http://mrovelcheg.wordpress.com/">მისტერ მროველი</a>, რომელიც ნერვიული ნაბიჯებით დაიარებოდა მეტროს შესასვლელის წინ... რა ანერვიულებდა? (ოო, მაგას მერე გაიგებთ)... <br /> <br />ეს სამეული დარჩა მეტროსთან (როგორც შემდეგ აღმოჩნდა საყიდლებზე მიდიოდნენ), მოსულებმა გზა გავაგრძელეთ, ვიარეთ სუნიანი კიბეების ხეივანში და... მივადექით შეკრების ადგილს... წუნარი, მშვიდი უბანი... ხის კიბეები... ლამის თავი ავარტყი ასასვლელში... და აი აქ დაგვხვდა დიდი წინაღობა... მაოს სახლის კარი... ეჯაჯგაურა მარი კარებს, მაგრამ უშედეგოდ... ბოლოს ჩემი ჯადოსნური ხელების ფაქიზი მოძრაობით კარი გავაღე... სახლში დაგვხვდა <a href="http://spliyvi.blogspot.com/">მაო</a>, <a href="http://likakakiashvili.blogspot.com/">ლიკა</a>, <a href="http://jokeyforever.blogspot.com/">ჯოკეი </a>და <a href="http://busuna.blogspot.com/">მარო</a>... <br /> <br />მოკლედ, მაოს სახლის დიზაინით ფრიად ნასიამოვნები დავრჩი... მყუდრო და კაი პონტი იყო... მომეწონა &#8221;სტენკა&#8221; კედელთან :D (ფრიად). <br /> <br />შევედით... დავსხედით... ცოტა ხანში მოვიდა <a href="http://umbabaraumba.wordpress.com/">ჯოლსკი (იგივე პოლსკი)</a>, ხოდა დავსხედით მე კოკოლა და პოლსკი დივანზე და გავაბით ფრიად თბილი საუბარი ლინიჯზე, მარა ვინ გაცალა... ესაო, ისაო, ლ2 არაო... <br /> <br />შემდეგი იყო <a href="http://magicbluehair.blogspot.om/">ჯენი </a>(იგივე აივერსონი, იგივე &#8221;აივერსონ ლაიქს რეიდიოჰედ&#8221; - ეს მირკში იყო მგონი ბევრი წლის წინათ) თავისი ყოვლისმხედველი ფოტოაპარატით :) <br /> <br />მერე მოვიდნენ ბოღმები და მროველი... მერე მოვიდა &#8221;გ&#8221;... ბოლოს კი მოვიდა <a href="http://niniko.log.ge">ნინა</a>... <br /> <br /> <br />და მერე მოხდა ის, რასაც ალბათ ყველა ბლოგერის ბლოგზე უკვე წაიკითხავდით... ტაკ შტო ნე ინწერესნო... :) <br /> <br /> <br />თან დრო არ მაქვს, სახლში უნდა წავიდე აწი :ვოტ: <br /> <br />ხო, მაროს თხოვეთ რა ჩემს ბლოგზე დაგამატოთ ვინც არ ხართ :) და კიდო დაგაბექლინკოთ თუ რაღაც როა...</p> <ul> <li> <div align="left"><a href="http://marushkin.blogspot.com/2008/09/blogger-party-2.html" target="_blank">ჩემი ცოლი</a></div> </li> <li> <div align="left"><a title="ძალით ღადო ბლოგი" href="http://secromania.blogspot.com/2008/09/blog-post.html" target="_blank">Secrets</a></div> </li> <li> <div align="left">&#160;<a title="Magic Blue Hair" href="http://magicbluehair.blogspot.com/2008/09/blogger-part.html" target="_blank">Iverson</a></div> </li> <li> <div align="left"><a title="ბუსუნა" href="http://busuna.blogspot.com/2008/08/blogger.html" target="_blank">ჩორვენი</a></div> </li> <li> <div align="left"><a title="Jo Key" href="http://jokeyforever.blogspot.com/2008/08/and-domovoi-goes-to.html" target="_blank">JoKey</a></div> </li> <li> <div align="left"><a title="New Line Cnema Presents..." href="http://niniko.log.ge/2008/09/01/%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%90%e1%83%a1%e1%83%a0%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%9d-%e1%83%9e%e1%83%9d%e1%83%a1%e1%83%a2%e1%83%98blogger-party/" target="_blank">ნინა</a></div> </li> <li> <div align="left"><a href="http://bogmebi.blogspot.com/2008/09/blog-post.html" target="_blank">ბოღმები</a></div> </li> <li> <div align="left"><a href="http://brodge.wordpress.com/2008/09/01/%e1%83%91%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%a6%e1%83%94%e1%83%a0-%e1%83%a4%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%97%e1%83%98-%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%ac%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%9e%e1%83%98%e1%83%a0%e1%83%95/" target="_blank">Brodge</a></div> </li> </ul> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-9128585096001586146?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-35195149843068418912008-08-27T14:09:00.011+04:002008-08-27T16:11:53.811+04:00მოგახსენებთ, რომ ამა წლის 27 აგვისტოს დაიწყო უპრეცედენტო პროექტის - ”სლე”-ს (საქართველოს ლიტერატურული ენციკლოპედიის) - ამოქმედება... მიზანი, რა თქმა უნდა ერთია ”დიადი და ნათელი”, შეგროვდეს და დაიბეჭდოს ყველა ის ლიტ-ნაშრომი, რომელიც ჩვენი ქვეყნის კულტურულ ნაღვაწს და ნაოფლარს წარმოადგენს... უმეტესობა ამ შედევრებისა ჯერ კიდევ უცნობია ქართული ელიტარულ მკითხველთა საზოგადოებისათვის... (სირცხვილი მათ!)<br /><br />უნდა აღინიშნოს, რომ პროექტში მონაწილე ადამინები სრულიად უსასყიდლოდ აკლავენ თავს სამუშაოს... ზემოხსენებულ საერო და უკეთილშობილურეს საქმეს აფინანსებენ ისეთი გრანდიოზული ფირმები, როგორებიც არიან: ინდ-მეწარმე ”სამარხვო ხაჭაპური - 2008” და კახური ღვინის მარანი ”დიმედროლ ინთერნეიშენელი”. <br /><br />ჩვენი ბლოგის რედაქცია წუხელ მობილურით გაესაუბრა ამ პროექტის სულისჩამდგმელს და ხორიცსშემსხმელს, ქართული ლიტარატურის ამაგდარს ქალბატონ ვახტანგ მურადოვას... გაწვდით ამ საუბრის სრულ სტენოგრაფიულ ვარიანტს. (ბოდიშს გიხდით ტექსტში არსებული ხარვეზებისთვის, რაც გამოწვეული იყო იმით, რომ ჩვენი სახლის კუხნაში მობილური კაათ არ იჭერდა).<br /><br />------------------------------------<br />საუბრის სრული სტენოგრაფიული ვარიანტი<br /><br />>>სტენოგრაფისტი ნათელა მამიდა<<<br /><br />~ წკაპ წკაპ წკაპ წკაპ წკაპ წკაპ წკაპ წკაპ (მობილურზე ნომრის აკრეფის ხმა)<br />~ ტუუუუუ... ტუუუუუ... ტუუუუუუ...<br /><br />- გისმ’ენ’თ გენ’აცვალ’ე (მეგრული წარმომავლობის ახალგაზრდა კაცის ხმა)<br />- უკაცრავად... ქალბატონი ვახტანგი ბრძანდებით? (დაეჭვებული ხმა)<br />- არა გენაცვალე, მარა ისეთი კაი ხმა გაქვს გოგონი, ქალბატონი ვახტანგი კი არა, შენთვის სპაიდერმენიც ვიქნები...<br /><br />~ ტელეფონის გათიშვის ხმა<br />~ (ოთახში გოგომ ჩაილაპარაკა: ”სხვაგან მოვხვდით, გათახსირებული იდიოტი”...)<br />~ წკაპ წკაპ წკაპ წკაპ წკაპ წკაპ წკაპ წკაპ (მობილურზე ნომრის აკრეფის ხმა)<br />~ ტუუუუუუ... ტუუუუუუ... ტუუუუუუ...<br /><br />- ალო ალო... ლესუმენ... (”გისმენთ” - სომხურად)<br />- ქალბატონო ვახთანგ, თქვენ ბრძანდებით?<br />- ვროდე და... მე არ მირეკამთ?<br />- დიაღ, დიაღ... მე შპილერას ბლოგის პრესს-მდივანი ვარ, თქვენთან მინდოდა გასაუბრება პროექტის შესახებ, რომელსაც თქვენ ხელმძღვანელობთ. <br />- ისა და, არ გინდათ სხვა რამეზე გავისაუბროთ? მაგალითად... ჭეშმარიტ ღმერთზე?<br />- არა, მე პროექტი უფრო მაინტერესებს... უკაცრავად ცუდ დროს ხომ არ გირეკავთ?<br />- არა, რას ამბობ, მე და ჩემმა ქმარმა უკვე გავათავეთ... ბავშვის ჭამა... ანუ საჭმელს ვაჭმევდით რა... ერთი წუთით გენაცვალოს...<br />~ტელეფონის მიღმა ისმის ხმა: ”მერეთ ქუნემ, ეს ბავშვი ფეხის თითებს რატო წომს? ნახე ნახე კაცო როგგორ მგამს... უნდა გადავაჩვიოთ, თორე მეც ფეხის თიტებით დავიწყე... ”<br /><br />- ხო გენაცვალე, მაპატივე, ჩემი ქმარი კოფეს ადუღემს და მკითხა შაქარი რამდენი გინდაო... (დაგვიბრუნდა ყურმილთან ქალბატონი ვახტანგი). - რა გაინტერესემს შვილო პროექტთან დაკავშირებით... მაიცა შენ რუსთავი 2-იდან ხო არ ხარ? თუ კი მაშინ ვთიშამ? არა? ხო, კაი, მაშინ მკითხე...<br />- ქალბატონო ვახტანგ, თუ შეგიძლიათ, დაგვისახელეთ ის ავტორები, რომელთა შეტანასაც გეგმავთ საქართველოს ლიტერატურულ ენციკლოპედიაში (სლე)<br />- ვერ გეტყვი ცავატანემ, მობილურზე ვერ გეტყვი, აი ემაილს გამოგიგზავნი თუ გინდა, ოღონც სენი მამწერე მესიჯში...<br />- კარგით, მადლობთ... მგონი სულ ეს იყო, რაზეც მინოდა საუბრაი...<br />- შვილო, ჭეშმარით ღმერთზე საუბარი მართლა არ გინდა? <br />- არა, მადლობთ...<br />- კარქი მაშვინ... კარგად იყავი...<br />- ნახვამდის...<br /><br />~ წკაპ... - ტელეფონის გათიშვის ხმა...<br /><br />ხოტა ხანში მოგვივიდა ელექტრო ფოსტაზე წერილი, სათაურით ”ჭეშმარიტ ღმერთზე საუბარი არ გინდათ? ჟალ... ” მიბმულ ფაილში კი ჩვენს მიერ ნათხოვნი ავტორების სია და მათჳ შემოქმედებიდან თითო შედევრი იყო თავმოყრილი... დიდი მადლობა ქალბატონ ვახტანგს... <br /><br />ნაწარმოებებს, შემდეგ პოსტებში შემოგთავაზებთ...<br /><br />მადლობა მუხიანში არსებულ ინტერნეტ კაფეს, რომ 10 წუთი დაგვიმატა გადახდილ 1 საათს...<br /><br />გაგრძელება იქნება ალბათ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-3519514984306841891?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-91880983711454443292008-08-14T18:09:00.006+04:002008-08-14T18:57:17.365+04:00ჩაი მინდა...<br /><br />არც ისე ცხელი... ვაშლის ჩაი... ძალიან მომენატრა... <br /><br />ახლა, რატო ჩაი... იმიტო რო ჩაის არასდროს ვსვამ, როცა სიტუაცია არ მიწყობს ხელს... თუ ირგვლივ ნორმალური ტემპერატურა და სიმშვიდე არაა, მომკალი და ვერ დავლევ ჩაის... ხოდა, ასე მგონია, საუკუნეა, რაც არ ყოფილა სიტუაცია ჩაის დასალევი... სიცილი მომენატრა, გულიანი... მეგობრებთან ყოფნა და თუნდაც უაზრო, ოღონდ მხიარული ლაპარაკი მომენატრა... დაკვრა მომენატრა... ვუყურებ კუთეში მიდგმულ გიტარებს და საშინლად მინდა დაკვრა... გუშინ ჩემს ძველ სახლში დავრჩით მე და მარი, პიანინოს რო ვუყურებდი მაკანკალებდა... ვიცი, რომ ახლა დაკვრის დრო არაა... არავიზე ნაკლებად მტკივა ის ტკივილი, რაც ახლა ხალხშია... მაგრამ, ერთადერთი საშუალება, რო ცოტა ნერვები დავიწყნარო, დაკვრაა... მარა არ/ვერ ვუკრავ... საკუთარ თავზე მეშლება ნერვები და მუსიკა მაღიზიანებს... ვიცი რო ”რა დროს დაკვრაა”... <br /><br />5 დღის წინ დედაჩემი ჩამოვიდა საბერძნეთიდან, 2 წელი არ მინახავს... ვერ მოვისიყვარულე... დაძაბული დავდივარ... არადა, ძაან მომენატრა... ვზივართ ერთად ლოჯში და სიგარეტს სიგარეტზე ვეწევით... კიდე კაი, ”ტიპიური დედა” არაა... ვერც შიშს შეატყობ და ვერც აღელვებას... მამშვიდებს ცოტა მასთან ყოფნა... <br /><br />მარისაც საღოლ... ეს დღეები ისეა, წარბი არ შეუხრია... როცა ქალაქში პანიკა იყო, რუსების ჯარი მოდისო, მთელი ჩვენი უბანი დაიცალა... მოდიოდნენ ჯიპებით და მიყავდათ თავიანთი ნათესავები სადღაც... მე და მარი ამ ყველაფერს ჩვენი გისოსებიანი ფანჯრიდან ვუყურებდით მშვიდად... მიყვარს... ახლა უკვე დარწმუნებული ვარ, რომ რაც არ უნდა მოხდეს, პანიკას არ ატეხს... მიხარია... გამომადგა :):ბულთი:<br /><br />დეიდაჩემი ოფიცილაურად მოქმედებს ჩემს ნერვებზე... ცხოვრებისეული, ქრონიკული პანიკა აქვს... ყველაფერზე... რა კარგია, რო დედაჩემი დას არ დაემგვანა... <br /><br />დღეს, სამსახურში რო მივდიოდი, ყველა ჩემს ახლობელს დავურეკე, ვისაც აქამდე ვერ ვუკავშირდებოდი... ცოცხლები არიან... ცოტა ამოვისუნთქე... <br /><br />სამსახურში საშინელება ხდება... ქაოსი და დომხალი - ეს სიტყვები მაშტაბებით ათჯერ მცირეა იმ მდგომარეობასთან რაც აქ არის... 3000-მდე კაცი იყო დღეს მოსული... დევნილთა რეგისტრაციას ვაკეთებთ... ისე დავიღალე, ფეხზე ძლივს ვდგავარ... <br /><br />იმედია, ყველაფერი მალე დამთავრდება... <br /><br />ხო მართლა, ჩემს სამსახურთან ”პოპული” გახსნეს... <br /><br />თუმცა ახლა საშინლად მკიდია...<br /><br />სახლში მინდა...<br /><br />მეტიც...<br /><br /><br />ჩაი მინდა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-9188098371145444329?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-23606027932839971312008-07-29T11:44:00.002+04:002008-07-29T12:08:36.002+04:00<a href="http://bp1.blogger.com/_NoOCppzLQW8/SI7P9oVzbUI/AAAAAAAAABE/QJfkOe-3gIU/s1600-h/hungry.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_NoOCppzLQW8/SI7P9oVzbUI/AAAAAAAAABE/QJfkOe-3gIU/s320/hungry.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228344875131563330" /></a><br /><br /><br />მოკლედ, მეორე კვირაა უკვე რაღაც საშინელ დიეტაზე ვზივარ, არაფერი მეჭმევა თითქმის... ყველაფერი კი იქიდან დაიწყო, რომ ბრმანაწლავმა შემაწუხა(არადა გდებულიყო თავისთვის), მივედი ექიმთან და ოოო, ესაო, ისაო, ანთება დაწყებული გაქვსო, სახე გეხევაო, დიეტაზე უნდა დაჯდეო, კუჭს ასე ჭირდებაო. დავჯექი დიეტაზე... ნუ პირელი ორი დღე არაუშავდა რა, ვძლებდი, აი მერე დამერხა... და ეს უკვე მეორე კვირაა დარხეული ვარ... ამოვიდა ყელში სუპი/მაწონი/ხაჭო... გრრ... და კიდე ვაშლატამა (სხვა ხილი თითქმის არ შეიძლება). მარი უშედეგოდ ცდილობს დამამშვიდოს იმითი, რომ წონაში დავიკლებ... ან როგორ უნდა დავმშვიდდე, როცა სულ მშია, მშია, მშია, მშია, მშია, მშია, მშია, მშია...<br /><br />უხორცობას და უხაჭაპურობას კიდე აიტანს კაცი, მარა... შოკოლადი და გაზიანი სასმელიც არაო... აი მანდ კი არ დამერხა, არა... დამენძრაააა... მაღაზიაში რომ შევდივარ, თვალს ვარიდებ ყველაფერს, მივდივარ, პურს ვყიდულობ და გამოვდივარ... ჩემი თანამშრომლები სოლიდარობას მიწევენ და ხაჭაპურს აღარ ყიდულობენ, მგონი საერთოდ გადაეჩვიენ ჭამას... ხოდა ბოლოს რო ვეღარ გაძლეს, გავიდნენ შვებულებაში... :) დავრჩით მე და კარენა ოთახში... ეს ისედაც მაწონის მეტს არაფერს ჭამდა... (ეტყობა კიდეც, ერთი დაბანაა დარჩენილი). ხოდა ისე შემზიზღდება მაწონი მალე, რომ ალბათ ჩემს საშინელ კოშმარებში ”მაგდანას ლურჯა” მომელანდება... :( <br /><br />მოკლედ, იმედია, მალე მოვრჩები ამ დიეტას. წავალ სადმე რესტორანში და იმდენს შევჭამ, რომ მერე ერთი თვეც რო მომიწიოს დიეტაზე ყოფნა, საჭმლისკენ გახედვა აღარ მომინდეს...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-2360602793283997131?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-71031576192467915842008-07-28T12:50:00.008+04:002008-07-28T17:16:56.144+04:00დიახ, დიახ... მარის დაჟინებული თხოვნით და ჩემი ”ნეტარავაკეთო” მდგომარეობით გამოწვეული ფსიქო-უსაქმურობის გამო, გადავწყვიტე დაბრუნება...<br /><br />როგორც შევატყვე, კლავიატურაზე Backspace/Delete-ების დაჭერათა რაოდენობით, წერას გადავეჩვიე, ხოდა მაცალეთ ბატონო, სანამ მივეჩვევი და ნუ წამიჭერთ ყელში თოკს... <br /><br />ახლა, თქვენ რომ ჩემი დღევანდელი ამბავი არ გაინტერესებთ, იასნია, ხოდა იმის მოყოლას არ დავიწყებ, რა ხდება ჩემთან სამსახურში. ნუ, არც არაფერი ხდება... ვზივარ ჩემთვის სავარძელში და ვფიქრობ... რაზე? არსებულის არარსებობაზე... ან სხვაგვარად არსებობაზე... ხო, ახლავე გავაკეთებ კომენტარს, რომ ეს ჩემს პირად ცხოვრებას არ ეხება! <br /><br />საუბარი მაქვს ყველასთვის კარგად ცნობილ ”რწყილი და ჭიანჭველა”-ზე... რა გაცინებს? დაფიქრებულხართ აქამდე რომელიმე თქვენგანი ამ შედევრზე? არა... ხოდა მაცალეთ ბატონო, მე ვფიქრობ... ვფიქრობ და ძალიან არ მომწონს, რასაც ასწავლიან ბავშვებს... ტიპიური დედამოდღნული ბიუროკრატიაა რა... რწყილს ჭირდება ჯაგარი სასწრაფოდ (!) , მიდის ღორთან, მერე მუხასთან, მერე ყვავთან, მერე ხაროსთან, მერე თაგვთან, მერე კატასთან, მერე ძროხასთან, მერე საწყალი წვალობს, ამ ჩათლახ ძროხას რო ბალახი მიუტანოს, მერე ისევ კატასთან მიდის, მერე თაგვთან, მერე ხაროსთან, მერე ყვავთან, მერე მუხასთან, მერე ღორთან და როცა ღორი აძლევს ჯაგარს და ეს გრეხს თოკს და ბაწარს, ხუი ივო ზნაეტ ჭიაჭველა ისევ ცოცხალია თუ არა... ისეთივე სიტუაციაა სამსახურებში, უცებ მჭირდება რაღაც ვთქვათ. პირდაპირ კი არ გამოწერენ საწყობიდან... უნდა დაწერო მოთხოვნა, ჩაიტანო კანცელარიაში, მერე კანცელარიიდან უნდა აუტანონ უფროსს, მერე ის დააწერს შესყიდვებს, შესყიდვები ერთ-ორ კვირაში იყიდის ამ რაღაცას და გადააწერს მოთხოვნას საწყობს, მერე ისევ უნდა დაწერო ახალი მოხსენებითი, ზუსტად იგივე გზა უნდა გაიაროს უფროსამდე, მერე უნდა ჩავიდეს ისევ საწყობში, მერე საწყობი გიღუნავს ტვინს და ბოლოს გაძლევენ შენ გამოწერილ ნივთს... ამ დროისთვის ეს ნივთო ან გჭირდება ან არა უკვე... ხო შეიძლება უფრო მარტივად მოხდეს ყველაფერი: მიდის რწყილი ღორთან და უხსნის სიატუაციას, რომ ჭიანჭველა იღრჩობა, ხოდა ღორი კაცურად აძლევს ჟაგარს, ჭიანჭველა ჯიბეში ცოტა ფულს უკუჭავს და თან დააყოლებს ”ამით ბავშვებს რკო უყიდეო”, ხოდა გრეხს ბაწარს და ყველაფერი კარგადაა... მარა, არა... პატარაობიდანვე თუ არ მიაჩვიეს ბავშვი ბიუროკრატიას და ”ჯერ ხელი მომაკიდებინე და მერე მოგცემ”-ს, ხო არ შეიძლება რა...<br /><br />არსებობს, მეორე კაი ვარიანტი, თუ ღორი მაინც არ იძლევა ჯაგარს. რწყილი დგება, მიდის თავის ნათლიასთან და უყვება ყველაფერს, მერე დილით ღორი როცა იღვიძებს, საწოლში ხვდება ცხენის მოჭრილი თავი... ხოდა თავისი ფეხით მიეთრევა რწყილთან, ბოდიშს მოუხდის და ჯაგარს კი არ აძლევს, არამედ დაწნულ და გამზადებულ თოკს, ან უკეთეს შემთხვევაში მიყავს წყლიდან უკვე ამოყვანილი ჭიანჭველა. - (c)mario piuzo<br /><br />ვოტ!<br /><br />ასე არ ჯობია?<br /><br /><br />წავედი ახლა, მოხსენებითი დავწერო ვებ-სერვერისთვის ახალი კომპიუტერის გამოყოფაზე... :user:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-7103157619246791584?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-58575562032331190292007-12-13T02:48:00.000+04:002008-05-09T19:53:41.752+04:00რამდენი ხანია არ მომიწერია... ალბათ წელიწადი იქნება უკვე... შენ მობილური გაქვს და ან ყოველ კვირა ვლაპარაკობთ, ან მესიჯებს ვუგზავნით ერთმანეთს... წერილის წერა აღარ გამომდის... რა უნდა გითხრა ახალი... "აქ ისევ ის ცირკია"... არაფერი შეცვლილა... ისევ მიყვარს, ისევ ვუყვარვარ... ბედნიერი ვარ... თითქმის ყველაფერი მაქვს აქ... ერთადერთი რაც მძაფრად მაგრძნობინებს რომ "ტრაკის გაუნძრევლად" ცხოვრებაში არაფერი მოდის, შენ ხარ... ერთადერთი ამ ყველაფერში შენ მაკლიხარ... მინდა ხედავდე, როგორ კარგად ვარ... მინდა ამაყად გაგიღიმო, როცა სამსახურიდან დაღლილი მოვალ... ისეთი ღიმილით გაგიღიმო, რომელსაც სწორად მხოლოდ შენ გამიგებ... მინდა რამეზე ნერვები ამეშალოს და შენ მოკიდებული სიგარეტი მომაწოდო და საფერფლის მოსატანად გახვიდე სამზარეულოში... ეს ერთადერთი საქციელი იყო, რომელზეც მეღიმებოდა და ვწყნარდებოდი... მომენატრა, ის რომ შენ არასდროს მისწორებდი ქცევებს... უბრალოდ მანახებდი რა იყო უკეთესი... როცა მე მჭირდებოდა, ძმაკაცი იყავი... მომენატრა, ის რომ არასდროს გიყვარდა ნოტაციების კითხვა, ისე როგორც ეს სხვებს ჩვევიათ... მინდა აქ იყო და შენი თვალით ხედავდე, რომ მე საქმის კეთება შემიძლია, რომ მე ჩემი "ტრაკით" ვყიდულობ უკვე შენი ნაყიდი ბინისთვის ყველაფერს, რომ მე დამოუკიდებელი ვარ, ისეთი დამოუკიდებელი, როგორც შენ ყოველთვის გინდოდა, რომ ვყოფილიყავი... მინდა... ძალიან მინდა, რომ გითხრა: "დღეს ჩემთან გადმოდი, ყავა დავლიოთ, ვილაპარაკოთ..." მინდა, რომ მაშინ, როცა ამქვეყნად ყველაზე ბედნიერი ვიქნები, შენც ჩემს გვერდით იდგე... ვიცი, ცრემლი მოგადგება თვალებზე, მაგრამ არ იტირებ... უბრალოდ შენი გამოხედვიდან ვიგრძნობ რომ სიხარულისგან ტირი... ამას მხოლოდ მე ვიგრძნობ, ამის დანახვა მხოლოდ მე შემიძლია... მინდა, მოგიყვე რა კარგ ადამიანთან ერთად ვაპირებ ცხოვრებას... მინდა, საკუთარი თვალით ნახო და დარწმუნდე, როგორ ვუყვარვარ მასაც... მინდა, ისევ იჯდე ჩემს უკან, როცა ვუკრავ, უბრალოდ მისმენდე და როცა რაღაც შემეშლება, მხოლოდ გამიღიმო...<br /><br />მომენატრე... მალე ჩამოდი რა, დედა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-5857556203233119029?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-51284750135903849472007-10-23T12:03:00.000+04:002008-05-09T19:56:25.812+04:00დიდი ხნის სვენების შემდეგ, გადავწყვიტე რამე დავპოსტო (თუ დავბლოგპოსტო, თუ დავბლოგო... ნუ როგორცაა). ალბათ ამას დღიურის სახე ექნება და არამარტო დღიურის... შეიძება იყოს კვირეული... წლიური... აი, თვიურები არ იქნება...<br /><br /> დღეს დილით თვალი რო გავახილე არ ვიცი რამდენი ხმა ჩამესმა ერთად - მაღვიძარა საათზე, მობილურზე, კომპიუტერზე... არადა თურმე მარის დაურეკავს და გავუღვიძებივარ... (ლოვე)... ხოდა რის ვაივაგლახით ავდექი და ნელნელა ყველა მაღვიძარა გამოვრთე... ის იყო აბაზანისკენ უნდა წავსულიყავი ხელ-პირის დასაბანად, როცა ჩემდა საუბედუროდ შევხედე ლოგინს რომელიც ისე თბილად და მაცდურად მიღიმოდა რო ვერ მოვითმინე და ისევ დავწექი... გაღვიძების და ადგომის მეორე ცდა ერთი საათით გვიან უკვე წარმატებულად დამთავრდა... სასწრაფოდ ჩავიცვი (თბილად) და გავედი გაჩერებაზე... ჰოი საოცრებავ, 141-მა ეგრევე ჩამოიარა, ერთი ადგილი იყო და ჩემი ასვლა და პირდაპირი რეისის - თემქა - წერეთელი - დაწყება ერთდროულად მოხდა...<br /><br /> სამსახურში ეგრევე შემეგება წინააღმდეგობებით აღსავსე დილა (და არა დალი)... ანუ ლიფტი არ მუშაობდა (რაზეც არაერთხელ გავიხსენე ჩვენი ”ტექნიკური ექსპერტიზის განყოფილების” თანამშრომლების და მათი თურქი პარტნიორების სანათესაო) და ფეხით მომიწია ექვსი სართულის ავლა... ჩშევედი ოთახში, ჩამოვჯექი სკამზე და...<br /><br /> დავიძინე...<br /><br /><br /> არ მახსოვს რამდენი ხანი გავიდა... გამომაღვიძა კარში გასაღების ტრიალის ხმამ, რომელიც უშედეგოდ ცდილობდა გაღებული საკეტი ხელმეორედ გაეღო...<br /><br />- რომელი ხარ მანდა? - გავძახე.<br />- კარენა ვარ - იყო პასუხი (კარენა ჩემი ქსელის ადმინისტრატორია).<br />- მერე არ გიცდია უბრალოდ კარების შემოღება?<br />- აა.. ღია იყო? - თქვა და ნეტა კარი არ გაეღო... ხელში 4 ცალი ვინჩესტერი (HDD) ეჭირა... ტანში გამცრა... ”კლონი ბლიად”... გავიფიქრე და ზლაზვნით შევუდექი ვინჩესტერების დაკლონვას...<br /><br /> სანამ ამ საქმეს ვაკეთებდი შესვენების (ქერო ”პერერივს” ეძახიან) დრო მოვიდა და ჩავედი ეზოში... მალე მარიც მოვიდა და იქვე ახლოს მყოფ სახაჭაპურეს შევაფარეთ თავი... (ან კუჭი). ასე 1 საათი ვილაპარაკეთ, მერე ბუსინა პრავის გაკვეთილებზე წავიდა... საღამომდე სლეურად გაწელილი დრო რო წარმოვიდგინე, ცოტა არ მესიამოვნა... მარა რაბოტა - ხეროვა, ნო დენგი დაიოტ...<br /><br />როგორც იქნა მოვიდა საღამო, მოვედი სახლში. მარიც მისულა... მსნ-ში ვიჩატავეთ ცოტა ხანს... მერე ბლოგზე შემახედა თავისთან და იქ წავაწყდი ჩემი ბლოგის სახელის მისებურ ინტერპრეტაციას - ”ბლოგი რომელიც არ მუშაობს :(((((((”... ხოდა გდავწყვიტე რო ავამუშავო... ხოდა აი ამ გადაწყვეტილების შედეგია ამხელა დღიურული ჩანაწერი... ეს პროსტო პირველია და მაგიტომაა დიდი... დალშე მოკლეები იქნება შედარებით... (განსაკუთრებული შემთხვევების გამოკლებით).<br /><br /><br /> ოდააა ეგრე (c) Pinky...<br /><br /><br /><br /><br /><br />წავედი ახლა ბუსკუნა, დავიძინო, შენს მეტი მაინც არვინ წაიკითხავს ამას :p ლობიუ... ძალიან ძალიან...<br /><br /><br />ეს სურათი მიყვარს ბურთ :)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NoOCppzLQW8/Rx5N1BVqtBI/AAAAAAAAAAM/VSVbdVQWvXE/s1600-h/me.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NoOCppzLQW8/Rx5N1BVqtBI/AAAAAAAAAAM/VSVbdVQWvXE/s320/me.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124618999281923090" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-5128475013590384947?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1163702672471573712006-11-16T22:43:00.000+04:002006-11-16T22:44:32.586+04:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">ამერია ფიქრები...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style=""> </span>მენატრები, ისე როგორც ენატრებათ შორ მოგზაურობაში წასულ მეზღვაურებს მიწის დანახვა... (მგონი ეს ფრაზა ვიღაცას აქვს ნახმარი... არაუშავს, მე უშენობამ ”მიხმარა”...) არადა, თითქოს რა ახლოს ხარ... შენს სითბოს და სუნთქვასაც კი ვგრძნობ, როცა ტელეფონზე გელაპარაკები... თვალი რომ დავხუჭო, ხელსაც კი შეგახებ, მგონია... მიყვარხარ... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style=""> </span>ვზივარ ახლა განათებული მონიტორის წინ... ჩემს ირგვლივ ბნელა... მაგრამ მე სულაც არ მბნელა... ან იმ დონეზე მკიდია ოთახში ჩამოწოლილი სიშავე, რომ ვერც ვამჩნევ, როგორ დადიან ზურგს უკან მარტოობის მუქი იასამნისფერი ლანდები... ვერ ვამჩნევ? თუ არ ვიმჩნევ?! ერთია ახლა ეს ორივე... მხარზე ხელის შეხებას ვგძნობ, არ ვიძაბები... შენ ხარ... სიზმრიდან მოსული... ახლა ალბათ დაღლილს გძინავს... ჩემო პატარა... ალბათ ისე ხარ დაღლილი სიზმრის ნახვის თავიც კი არ გაქვს... მაგრამ მაინც მოხვედი ჩემთან... თვალი რომ დამავლო... მარტოობა რომ შემიმსუბუქო...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style=""> </span>ჩუმად ვეწევი სიგარეტს... თითქოს არც ვბეჭდავ... ეს ყველაფერი ხომ თავისით მოდის გონებიდან... და მე უბრალოდ შენი სიტყვები მექანიკური ხელის მოძრაობით გადამაქვს ფურცელზე:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">როგორ ხარ?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">ყოფნა - არყოფნა... გამოვიდე შექსპირის ცოდნაზე თავი...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style=""> </span>გეღიმება.. ხელებს კისერზე მხვევ და ლოყაზე მკოცნი...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">შენ როგორ ხარ? <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">არამიშავს, ცოტა დაღლილი ვარ... რას წერ?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">ჩვენს დიალოგს...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">რისთვის?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">ჰმმ... იმისთვის რომ საუკუნეებს ულამაზესი სიყვარულის ისტორიიდან უწვრილმანესი დეტალებიც არ დაეკარგოს... - მემატიანის მშვიდი და საკუთარ სიტყვებში დარწმუნებული იერით გპასუხობ. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">ტოჟე მნე რამანწიკ... რომეო და ჯულიეტა დაწერა უკვე შექსპირმა... - მკლავებს უფრო მაგრად მიჭერ კისერში...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">გავარტყი რომეოსაც, ჯულიეტასაც და შექსპირსაც... მე პირველ პირში ვკრეფ ბედნიერი სიყვარულის ამბავს... (კლავიატურაზე)... შექსპირივით იაფფასიან ტრაგედიებს კი არ ვჯღაბნი სანთლის შუქით განათებულ ცხიმიან ქაღალდზე, რომლითაც, ვინ იცის, ღორის ქონიანი ტუჩებიც კი შეიწმინდა მწერალმა სადილის შემდეგ, შემდეგ კი გამაძღარი კაცის სიმშვიდით შეუდგა გულჩვილ დიასახლისებზე გათვლილი ზღაპრის შეთხზვას... - ვამთავრებ ჩემს ანტიშექსპირულ გამოსვლას და ვხვდები, რომ ამ წუთას მე მთელი ინგლისური სიამაყე დავასამარე... (ჩემს თვალში მაინც).<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">შთამბეჭდავია... ვერაფერს დავამატებ... ნეტა ამ ამბის ორიგინალი მაინც თუ შემხვდება?! - წარბს მაღლა სწევ, საჩვენებელი თითი ქვედა ტუჩთან მიგაქვს და ”შეკერილ” გამომცდელ მზერას ვგრძნობ ზურგიდან...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">ჩემი ხელმოწერაც გინდა? - ვიფერებ ”შედევრის” ავტორობას.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style=""> </span>არა, გმადლობთ... ჩემი ხარ პროლოგიდან ეპილოგამდე... ეპიტაპიების ჩათვლით... ავტოგრაფიანად... არაა ასე თუ?!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">მასეა პატარა, მასე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style=""> </span>შენსკენ ვტრიალდები, გეხვევი და ვცდილობ მკერდით შენი გულის ცემა ვიგრძნო... სხეული სითბოთი მევსება... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">ის დაწერე, რომ მიყვარხარ? - უცებ მაფხიზლებს შენი ხმა...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">კი ეგ ადრე დავწერე, წინა სერიებში... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">აქაც დაწერე... - მსვამ სკამზე და ელოდები, როდის გავაგრძელებ შენი აზრების აკრეფას...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">მიყვარხარ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">მეც მიყვარხარ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">კმაყოფილი სახე გაქვს... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">არ გეძინება პატარა? გეკითხები და დაღლილ თვალებზე გკოცნი...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">სულელო, მე ხომ მძინავს... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">უი, დამავიწყდა... ისე რეალური ხარ ახლა ჩემს გვერდით რომ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">ხო რეალური ვარ, იმიტომ რომ გჭირდები... - აი ემ რიელ... ჩვენი საუბრის ტონის გათვალისწინებით შეძლებისდაგვარად ინგლისური აქცენტით მპასუხობ ბოლო სიტყვებს... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style=""> </span>ვიტყოდი ახლა, ისე მწყურიხარ, როგორც უდაბნოში მოხეტიალე პილიგრიმს წყალი-თქო, მარა ესეც ვიღაც იდიოტს ექნება ნახმარი და... მე ხომ ისედაც მხმარობს უშენობა... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">დაწექი ახლა, დაიძინე... - საშინლად მზურნველი და თბილია შენი ხმა და შეწინააღმდეგების სურვილს მიქრობს...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">მერე... მერე რა იქნება? ან სად იქნება?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">სიმზარში, ჩემო ცხოვრებავ... სიზმარში... მხოლოდ რამდენიმე საათით და დილით გაღვიძებული ისევ ერთმანეთისთვის ვისუნთქებთ... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">კარგი პატარა, ვწვები... - ძილის წინ თბილად გკოცნი... დილამდე უნდა გამყვეს შენი ტუჩების სითბო... ვიძინებ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">დილით ბებიაჩემი შემოდის ოთახში... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 21pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">ისევ ტელეფონზე ჩამოკიდებულმა გაათენე ღამე? - გაღიმებული მეკითხება...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">”ავუხსნა? - ვფიქრობ ჩემთვის... არა, არ დამიჯერებს... ” <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT">- ხო... - ვიძლევი ყველასათვის დამაკმაყოფილებელ პასუხს და ძილს ვაგრძელებ, რომ შენს გაღვიძებამდე დარჩენილი რამდენიმე საათი ისევ შენთან ერთად გავატარო - სიზმარში...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><span style=""> </span><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Sylfaen;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-116370267247157371?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1163702544243982892006-11-16T22:41:00.000+04:002006-11-16T22:42:28.180+04:00<span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p></o:p></span><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span><span style=""> </span>ბნელოდა ქუჩებში... მივყვებოდი მოყინულ ტრასას და ვფიქრობდი... საფიქრალი კი<span style=""> </span>საკმაოდ ბევრი მქონდა... ცას შევხედე... ვარსკვლავებით იყო მოჭედილი... ”ამიტომაც ცივა” - ჩემთვის ჩავილაპარაკე და ისევ ასფალტს დავაშტერდი... დუგ-დუგ... სამწამიანი ინტერვალებით ჭედავდა გული... ლამპიონები ბჟუტავდნენ აქაიქ... ქუჩის კუთხეში კი მშიერი ძაღლების წკავწკავი ისმოდა... ალბათ ნაგავში ნაპოვნი პური ვერ გაიყვეს... ძალიან გვანან ქუჩის ძაღლები ადამიანებს... ერთად იზრდებიან, ერთად დარბიან, ერთად ეძებენ საჭმელს და როცა იპოვიან, მერე ერთმანეთს ხოცავენ ხოლმე ერთი ლუკმისთვის, თუნდაც სულ არ შიოდეთ... ჩემს სახეს ვერ ვხედავდი, მაგრამ მიხვდი, ირონიულმა ღიმილმა გადამირბინა ტუჩებზე... <span style=""> </span>შემაჟრჟოლა... ”არა, გარეთ ყოფნა ახლა უაზრობაა” - გავიფიქრე და ჩემს გამთბარ ოთახში გადავედი... საწოლზე წამოვწექი... რა კარგი რამეა გონება, საოცარ ნახტომებს აკეთებს ხოლმე... კვლავ გამეღიმა... სიგარეტი მინდა... ადგომა არ დამჭირდება, მე ხომ საწოლთან სულ მიდევს საფერფლე და ერთი კოლოფი ”ქემელი”... ხელი გადავწიე და არც გამიხედავს</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">,</span><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"> ისე ავიღე ჩემთვის საჭირო ნივთები... მოვუკიდე... სიგარეტის კვამლმა გაციებული ფილტვები გამითბო... ერთადერთი რამ მაგონებდა წეღანდელ ბნელ ქუჩას... დუგ... დუგ... სამწამიანი ინტერვალებით ისევ ჭედავდა გული... ოთახს თვალი მოვავლე... დიდი ხანია აქ აღარ ვყოფილვარ... თუმცა არც არაფერი შეცვლილა ირგვლივ... ისევ რუკები და რამდენიმე პლაკატი კედელზე... ჩემი გიტარა კუთხეში და შავი ტელეფონი... ახლა დარეკავს - გავიფიქრე და დამთავრებული არ მქონდა ფიქრი რომ აწკრიალდა კიდეც ზარი... მაპატიე, ახლა ვერ ავიღებ, მე ხომ აქ არ ვარ, ეს ყველაფერი დროებითია... გვერდზე გადავბრუნდი... მარცხენა მხარეს დავწექი, მაგრამ გულმა შემაწუხა და ისევ ვიცვალე გვერდი... ნაცნობი გრძნობა იყო... ტელეფონი არ ჩუმდებოდა... ავდექი ლოგინიდან... ტელეფონის ხაზს მოვკიდე ხელი და გავყევი, გავედი შემოსასვლელში, მერე სადარბაზოში... მერე... და აი, შენი ოთახიც... ბნელა... თვალები ნახევრად დახუჭული გაქვს... ხელში ყურმილი გიჭირავს და ელოდები... სახის გამომეტყველებაზე გეტყობა რომ ცოტას ნერვიულობ... - ამდენხანს რატომ არ იღებს?!<span style=""> </span>”აქ ვარ” - ვთქვი უეცრად და შენს საწოლზე ჩამოვჯექი... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">უი, მოხვედი? - არ გაგკვირვებია, მარცხენა ხელით თვალები მოისრისე და მათი ოდნავ ფართოდ გახელა სცადე...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ხო, ამ წუთას შემოვედი... კარი დაგრჩენია ღია... - გაგიღიმე, დავიხარე, შუბლზე გაკოცე, ყურმილი გამოგართვი და დავკიდე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">მე მეგონა გეძინა... - ნამძინარევი ხმით მითხარი, გეტყობოდა კიდევ ვერ გამორკვეულიყავი სიზმრიდან...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ხო, მეც მასე მეგონა... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span>ვიჯექი შენს საწოლზე და გიყურებდი, საოცრად თბილი მზერა გქონდა, გვერდზე გადაწეული თავი, ოდნავ გახსნილი ტუჩები და გახელილი ცალი თვალი...<span style=""> </span>მიყურებდი და მიცინოდი... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">მოდი ჩემთან - თქვი და ხელები ასაყვანად გამზადებული პატარა ბავშვივით გამომიწოდე...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">შენთან ვარ პატარა... - მოგეხვიე... მერე კისერში გაკოცე და სახე შენს თბილ ლოყას მივადე... მესმოდა სუნთქვა... მესმოდა და ვგრძნობდი... ბედნიერიც კი ვიყავი ამ მომენტში... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">სად დადიხარ ამ შუაღამისას? - უცებ მკითხე, ხელები გამიშვი და თვალებში ჩამხედე... ნაუცბათევად ”შეკერე” ეჭვიანი სახე... გეცინებოდა, თან ნამძინარევზე ეს სახე ძალიან საყვარელი იყო... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">სულელო - ხელი ჩამოგისვი სახეზე - არსად... ძმაკაცმა დამირეკა, მანქანით ვარ და სადმე გავიდეთო,. ხოდა უარი ვეღარ ვუთხარი... ვიბოდიალეთ... მერე მომენატრე და შენთან წამოვედი... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span>აჰ, აჰ... არ მჯერა, არა, ვერ მომატყუებ ეგეთი ზღაპრებით... - გაასავსავე ხელები... გამიღიმე, მერე ისევ გულში ჩამიკარი და თვალები დახუჭე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">გეძინება პატარა? - ახლა თმაზე გისვამდი ხელს...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ხო... - შენ არ დაიძინებ? -<span style=""> </span>საწოლზე ჩაიჩოჩე და ადგილი დამითმე... - დარჩი დღეს ჩემთან... გთხოვ... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ეჰ, მეც მინდა, მაგრამ ამაღამ ბევრი საქმე მაქვს... უნდა წავიდე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ოოო... არ წახვიდე, გთხოვ რა... - ჭირვეული ბავშვივით აბზიკე ცხვირი და თვალები მომაპყრე...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">სხვა დროს დავრჩები... კარგი?! ისევ დავიხარე, ტუჩზე გაკოცე - შენ დაიძინე ახლა... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ოოო... კარგი, დაგირეკავ, რომ გავიღვიძებ... მიყვარხარ... - მითხარი და თვალები დახუჭე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">მეც მიყვარხარ, პატარა... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span><span style=""> </span>გარეთ ვიყავი, ისევ ქუჩაში... არ მციოდა, შენგან გამოყოლილი სითბო მათბობდა... ისევ ვგრძნობდი შენს შეხებას... ნეტა რომელი საათია... ორია შვილო - მიპასუხა ვიღაც მოხუცმა... ჰმ, ეტყობა ხმამაღლა ვფიქრობ... ორია... ალბათ სახლში ნერვიულობენ... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span>შესასვლელიდანვე დავინახე დედა, მაგიდასთან იჯდა სამზარეულოში, ნერვიულად ეწეოდა სიგარეტს და ტელეფონს აწვალებდა... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">გირეკავდი, ტელეფონი რატომ გაქვს გათიშული? -<span style=""> </span>სახეზე გაბრაზებულმა იერმა გადაურბინა, მაგრამ ეს იერი უცებ შეცვალა მზრუნველმა ღიმილმა... სად ხარ შვილო?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ახლა სახლში... - გამეღიმა მეც... - განერვიულე? <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">არა, რა მანერვიულე, უბრალოდ ტელეფონი რომ გქონდა გათიშული... - არ უნდოდა მეგრძნო, რომ ნერვიულობდა, მაგრამ როცა სიგარეტის ნამწვავებით სავსე საფერფლე ჩაცალა სანაგვეში, მივხვდი, რომ მთლად წყნარად არ გაუტარებია ეს საღამო...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">დედა, ჩაი მინდა... ოღონდ შავი ჩაი გამიკეთე რა... - საფერფლე ჩემსკენ მოვაჩოჩე, სიგარეტს მოვუკიდე, ნაფაზი დავარტყი და სუსტად განათებული ოთახის ერთადერთი სინათლის წყაროს -<span style=""> </span>ნათურისკენ გავუშვი რგოლები... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ჰა შენი ჩაი - ჩემი ჩაის ჭიქა ლამბაქზე დადო და წინ დამიდგა... - გასკდები, ბიჭო, ამ ჩაის სმით...<span style=""> </span>სულ ჩაი... ჩაი... საჭმელი არ გშია? კარაქიანი პური ხომ არ მოგიტანო, ჰა? - გამომხედა და გაიცინა...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ხო. დედა, ოღონდ თაფლი არ დაგავიწყდეს ზემოდან... - ვუპასუხე და ცხელი ჩაი მოვსვი... - რა არის ეს, რა ცხელი გაგიგეკეთებია... დივერსიას მიწყობთ ხო, ოჯახში... - ვიხუმრე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ცივი ლუდი დევს მაცივარში... გადაური გაგიგრილებს... - დედა მაგიდას მოუჯდა, ახლა ეტყობოდა, რომ წეღანდელ ნერვიულობას სულ გაევლო... - მომაწოდე ერთი სიგარეტი... ისევ ”ქემელს” ეწევი?! ცოტა მსუბუქი მოწიე რამე შვილო... ეს ”ქემელი” სუფთა ”ჩიბუხი ლაითია” რა... - ჩემი კოლოფიდან ერთი ღერი ამოიღო, მოუკიდა და შემომხედა. - არ გეძინება? <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">არა, რა დროს ძილია, ახლა იღვიძებს მთელი საფრანგეთი და სასეირნოდ გადის ქუჩებში... - პოეტურად წარმოვთქვი და ბოლო ყლუპი მოვსვი ჭიქიდან... - გასასვლელი ვარ დედა, დილისკენ მოვალ ალბათ... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ეჰ, ნეტაი შენ, რომ არ გეზარება ამ შუაღამისას წანწალი... თბილად მაინც ჩაიცვი, არ შეგცივდეს...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">გული მაქვს ცხელი დედა, გული... დავტოვე სახლში ბოლო სიტყვები და კარი გავიხურე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span><span style=""> </span>ისევ ქუჩა... ოთხი მიანც იქნება, - გავაგრძელე წეღანდელი ფიქრი...<span style=""> </span>შენ ახლა ალბათ გძინავს ბავშვური ძილით, ბალიშზე ჩახუტებულს... ისევ სითბო ვიგრძენი... საოცრად მომინდა შენი შეხება, მოფერება... მიყვარხარ - გავიფიქრე გულში და მივხვდი, რომ ეს ის სიტყვა არ იყო, რომელსაც ჩემი გრძნობის გამოხატვა შეეძლო... სიცოცხლეზე მეტად... დავამატე ჩემს ნათქვამს... სიცოცხლე... რაღაც ძალიან მძიმედ ვთქვი ეს სიტყვა... არა, მე უფრო მეტად მიყვარდი... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span>სიგარეტზე ჩავიყავი ხელი ჯიბეში... ჯანდაბა, სახლში დამრჩა მაგიდაზე... იქვე სადღეღამისო მაღაზია დავინახე, შევედი... ახალგაზრდა გოგონა სკამიდან წამოდგა, გამიღიმა და რაც შეეძლო თავაზიანად მკითხა:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">გნებავთ რამე?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">კი... ერთი კოლოფი ყვითელი ქემელი, ალუბლის ”დიროლი” და ერთი კრიკეტი...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span>გოგონამ როგორც იქნა შეაგროვა დახლზე ყველაფერი და გამომთვლელ მანქანას ეცა, აშკარად ანგარიშს აპირებდა...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ოთხი ლარია ზუსტად... - ვიხსენი ტანჯვისგან და ხუთლარიანი გავუწოდე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span><span style=""> </span>გარეთ გამოვედი... სიგარეტს მოვუკიდე... დუგ დუგ... ისევ დაიწყო გულმა ჭედვა სამწამიანი ინტერვალებით... რამდენიმე ნაბიჯი გადავდგი და უცებ ვიგრძენი, რაღაც ძალა როგორ მიმათრევდა სადღაც... არა, ეს უკვე გონება აღარაა, ფეხები მოვადუნე და გავყევი... ზედმეტად განათებულ ადგილას მოვხვდი, თვალები მომჭრა სინათლემ და დავხუჭე... მესმოდა უცნობი ხალხის დიალოგი... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">მეორე როგორაა?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">მისი მდგომარეობა სტაბილურია...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">აქ რა გვაქვს? - ვიღაც ხმა სწრაფად სვამდა კითხვებს...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">შინაგანი სისხლდენაა, მგონი ელენთაა გამსკდარი... ღვიძლიც დაზიანებულია... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">სასწრაფოდ საოპერაციოში... - შეწყვიტა დაკითხვა იმ ხმამ და ბრძანებებზე გადავიდა... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span><span style=""> </span>ხმაურით წაიღეს რაღაც... მეც დაუფიქრებლად გავყევი... უფრო მეტად განათებულ ოთახში გადავიდნენ... ისვ მოვჭუტე თვალები... დუგ... დუგ... ინტერვალებს ზრდიდა გული...<span style=""> </span>ხალხი ტრიალებდა რაღაცის გარშემო, ბევრნი იყვნენ და იქ რა იყო, ვერ ვარჩევდი... მხოლოდ ის ნაცნობი მბრძანებლური ხმა მესმოდა...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">წნევა ეცემა, ძალიან ბევრი სისხლი დაუკარგავს, ახლა ჯგუფის შემოწმებას ვერ მოვასწრებთ... სასწრაფოდ პირველი ჯგუფის სისხლი მოიტანეთ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ახლავე...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span><span style=""> </span>ხმები აირია... ”ვკარგავთ”... დუგ... დუგ... უკვე უკვე ვეღარ დავითვალე რამდენი წამი იყო ამ ორ დარტყმას შორის სხვაობა... ”ვკარგავთ”... მესმოდა განწირული ხმა... ასე დაახლოებით ხუთი წუთი კიდევ მესმოდა ეს ღრიანცელი... ვეღარ გავუძელი და გარეთ გამოვარდი... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span>ნერვიულად მივაბიჯებდი ქუჩებში... მივყვებოდი მოყინულ ტრასას და ვფიქრობდი... საფიქრალი კი<span style=""> </span>საკმაოდ ბევრი მქონდა... ცას შევხედე... ვარსკვლავებით იყო მოჭედილი... ”ამიტომაც ცივა” - ჩემთვის ჩავილაპარაკე და ისევ ასფალტს დავაშტერდი... ნეტა რომელი საათია... ”სამს უკლია თხუთმეტი წუთი შვილო” – ჩამესმა ის ნაცნობი ხმა... ნელნელა გაღიავდა ყველაფერი... თვალები არ გამიხელია... მძარფრი წამლის სუნი მეცა... ხელზე კი ვიღაცის თბილ ხელს ვგრძნობდი...<span style=""> </span>ახლაღა ავწიე დამძიმებული უპეები... შენ დაგინახე... ცრემლიან თვალებში უცნაური ბედნიერება და სიხარული ჩანდა... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">მიყვარხარ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">მეც მიყვარხარ პატარა... ძალიან ძალიან... სიცოცხლეზე მეტად... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ჩუ, ნუ ლაპარაკობ... - თითი დამადე ტუჩებზე. - სუსტად ხარ... დამელოდე, გავალ ვეტყვი შენებს, რომ გაიღვიძე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">მიდი, გაიქეცი... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span>და მერე მახსოვს ბევრი, ბევრი ცრემლიანი და ბედნიერი თვალები... შენ ისევ ჩემს საწოლზე იჯექი, ჩემს ხელს არ უშვებდი და დროდადრო მიჭერდი ხოლმე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span>საღამოს საინფორმაციო გამოშვებაში ამბობდნენ:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><span style=""> </span>”წუხელ ღამის ორ საათზე, თბილისის ზღვის მიმდებარე ტერიტორიაზე ხევში გადავარდა დიდი სისწრაფით მიმავალი ავტომანქანა ”07”... სასწრაფო დახმარებას ამჯერად არ დაუგვიანია... ექიმებმა ავტომობილში მყოფი ორივე პიროვნება გადაარჩინეს... ამჟამად მათი მდგომარეობა სტაბილურია...”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-116370254424398289?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1152497877702323382006-07-10T06:17:00.000+04:002006-07-10T06:18:01.066+04:00გზას ვაგრძელებთ...<br /><br />ფრთხილად, ცუდი გზაა...<br />გადავლახავთ...<br /><br /><br />თვალებს ვხუჭავთ და ერთმანეთს მინდობილნი მივდივართ. ხელს მიჭერ... მსიამოვნებს შენი შეხება... მსიამოვნებს რომ მაჯაში სისხლი გროვდება და პულსს ვგრძნობ... შენც ხომ გრძნობ? კი გრძნობ... სახეზე გეტყობა... მერე რა, რომ შენს სახეს ვერ ვხედავ...<br /><br />ხელს არ გაგიშვებ... - მპირდები...<br />არც მე...<br /><br />ხანდახან თუ გზა მიმართულებას შეიცვლის და ჩვენს დაცილებას გადაწყვეტს, ჩამებღაუჭე... იმიტომ, რომ მე შენ მჭირდები... მაშინ უფრო მაგრად მომკიდე ხელი და მაგრძნობინე, რომ ჩემთან ხარ... მაგრძნობინე, რომ ერთნი ვართ... სულით... ხორცით... ჩვენ ხელები გვაკავშირებს... და ჩემს ვენებში გავლილი სისხლი შენს ვენებში გადმოდის... ნელნელა ჩვენ სიცოცხლეს ერთმანეთს ვუცვლით... მაგრამ არ ვიცლებით... ვასვებთ ერთმანეთს ერთმანეთით... ძაან ჩავხლართე... არაუშავს... გამიგებ...<br /><br />ახლა შენი სისხლიდან მოსული ბედნიერებით ვარ სავსე... მიხარია შენი არსებობა... არ ვმალავ ამას...<br />ასე ახლოს არასდროს ვყოფილვართ ერთმანეთთან...<br /><br />ოღონდ აღარ გვინდა ამისთვის ბედის გამოცდები...<br /><br />მკიდია ციდან მოწყვეტილი ვარსკვლავებიც... თეთრი მთვარეც და განათებული გზებიც... დანარჩენს მნიშვნელობა არ აქვს... დანარჩენი საშინელი წვრილმანია... მთავარია, შენ იდგე ჩემს გვერდით, შენს ხელს ვგრძნობდე ჩემს მაჯაზე...<br /><br />ხელს არ გაგიშვებ... - მპირდები...<br />არც მე...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-115249787770232338?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1152494288092138972006-07-10T05:17:00.000+04:002006-07-10T05:18:08.416+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/titled.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/titled.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: left;">ვათენებთ?<br />კი...<br />ვძლებთ...<br />სხვა რა გზაა?<br />კი იყო სხვა გზა... მარა დავიკიდეთ...<br />მივყვებით ერთად ერთ გზას...<br /><br />სად წაგვიყვანს?<br />მენდე...<br />ჩქარი ნაბიჯით რატომ მივდივართ?<br />ბევრს მოვასწრებთ...<br />გზა? არ დამთავრდება?<br />არსდროს... სანამ არ დავმთავრდებით...<br />როდის დავმთავრდებით?<br />როცა ციდან ვარსკვლავე დაიწყებენ გაქრობას და ახლები აღარ გაჩნდებიან...<br />ნახე ვარსკვლავი ჩამოვარდა... ჩაიფიქრე?<br />კი სანამ ჩამოვარდებოდა ჩაფიქრებული მქონდა...<br />მეც ჩავიფიქრე...<br />ვიცი... მარა ეგ უკვე ჩაფიქრებული მქონდა...<br />მიყვარხარ...<br />მეც...<br />ტირი?<br />... ბედნიერი სიჩუმე...<br />მეც...<br /><br />ნახე ახალი ვარსკვლავი...<br /><br />იმ ღამესაც ასეთი დიდი იყო მთვარე...<br /><br />გაკოცე... ცრემლისგან დამარილებული ტუჩის შეხება მესიამოვნა... მომნატრებიხარ... საშინლად... მაკლდი...<br /><br />კარგა დიდი გზა გამოგვივლია...<br />ასე უცებ?<br />ხო... თავიდან ვიჩქარებთ... მერე ნელნელა ვივლით...<br />რატომ ვჩქარობთ? - მიმეორებ კითხვას...<br />უნდა დავეწიოთ...<br />ვის?<br />ჩვენს ბედნიერებას...<br />გაგვასწრო?<br />ხო რომ გავჩერდით მაშინ... ცოტათი... უკვე ვეწევით...<br /><br />ჩვენს უკან გზაზე გამჭვირვალე ქალი იდგა... ნელა, ძალიან ნელა მოდიოდა... შავებში იყო...<br /><br />ეს ვინ არის? - შეშინებულმა მკითხე და თან უკან იყრებოდი...<br />ნუ გეშინია, მარტოობაა... ძალიან ნელა მოდის ვერ დაგვეწევა...<br />შენთან არ მეშინია...<br /><br />გავიღიმე... მსიამოვნებდი ჩემს გვერდით... მათბობდი... მავსებდი...<br /><br />ფეხს ავუჩქარეთ... არა იმიტომ რომ უკან მარტოობა მოჩანჩალებდა... უბრალოდ... ჩვენ მივრბოდით... წინ... ბედნიერებისკენ...<br /><br /><br />- მიყვარხარ...<br />- მეც...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-115249428809213897?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1152404454521257192006-07-09T04:13:00.000+04:002006-07-09T04:29:11.180+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/cut.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/cut.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">მე ახლა ჩემი თავის მეტი არავინ მადარდებს, იმიტომ რომ არც არავის ვადარდებ სხვას... არც მოვითხოვ და სურვილიც არ მაქვს... ბედნიერიც კი ვარ...<br /><div style="text-align: justify;">მოსაწევი მინდა... სითბო... ფილტვებში და ტვინში... და მეტი არაფერი... ყველაფერი მითია ცხოვრებაში... სიყვარულიც, სიძულვილიც... ვცივდებით ისევე როგორც გუშინდელი პურის ნაჭრები, რომელიც უაზრობის ბასრი დანით ერთმანეთს დააცილეს... ერთმანეთისთვის აღარ ვიარსებებთ და დარჩება ბოლოს ჩვენგან მხოლოდ ნამცეცები, მერე ამ ნამცეცევს ტარაკანა წაიღებს თავის შვილთან... ისიც შეგვჭამს, გაიზრდება და მერე როცა გაზის ქურის უკნიდან გამოძვრება, ვიღაძის ფეხიდან წაძრობილი ჩუსტი იატაკზე გაასხმევინებს ტვინს...<br /></div><br />ვოტ... ტაკ... ერთია, ადამიანი უფრო მნიშვნელოვანს ირჩევს ცხოვრებაში... როცა მთლიან პურის მთლიანობაზე მნიშვნელოვანი ამ პურზე წასმული კარაქია, მაშინ ეს პური ნაწილებად უნდა დაიჭრას... ამის ღირსია მხოლოდ... ის იმსახურებს იატაკზე გასხმული ტარაკნის მუცელში ნამცეცებად ყოფნას...<br /><br />ჟალკა ტარაკანუ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-115240445452125719?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1152291126968241062006-07-07T20:48:00.000+04:002006-07-07T21:29:12.146+04:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/crosroads.0.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/crosroads.0.jpg" alt="" border="0" /></a> მარტო იყო... სულ მარტო... თუმცა ირგვლივ ძალიან ბევრი ხალხი ეხვია... მაგრამ ახლა ის დრო იყო, როცა, წესით, ეს ხალხი გადაწყვეტილების მიღებაში ვერ უნდა დახმარებოდნენ... არა, უფრო სწორად, არ უნდა დახმარებოდნენ, რადგან მისი ცხოვრების ალბათ მნიშვნელოვანი საკითხი თვითონ უნდა გადაეწყვიტა... გზაჯვარედინზე იდგა, სადაც ბილიკები იყოფოდა... ეს გზა რომელიც აქამდე ერთად და ერთ მთლიანობად მოდიოდა და აზრი არ ჰქონდა გზის მარცხენა ნაპირზე ივლიდი თუ მარჯვენაზე, ახლა შუაზე იხლიჩებოდა უფრო ვიწრო, პატარა ნაწილებად... წინ გაიხედა... ერთი ბილიკი ხალხით იყო დატვირთული, ათასი ფერის და სიმაღლის ხალხით, ზოგს ყალბი ღიმილი ეკერა სახეზე, ზოგს მშვიდი სევდა, ზოგსაც სახე სულ არ ჰქონდა... ერთიანი კანი გადაჰკვროდათ შუბლიდან ნიკაპამდე და მიუხედავად ამისა მაინც მლიქვნელური იერი აჩნდათ... ახლა მეორე ბილიკს გახედა... წყნარად მიუყვებოდა ვიღაც შარას... ნელი ნაბიჯი, თითქოს სევდანარევი გზის გავლაში გასააზრებლად გაწელილი დრო და ფიქრის მტვერში ამოსვრილი მგზავრი არც ისე სასიამოვნოდ ეჩვენა გოგონას... ისევ ის აურზაური და ყალბი მრავალფეროვნება ამჯობინა, რომელიც პირველ ბილიკზე უხვად იყო... აქ ხომ ყოველთვის ღიმილით ხვდებოდნენ, მან კი ჯერ არ იცოდა ნამდვილი განცდების კითხვა თვალებში... პატარა იყო...<br /> დრო გავიდა... გოგონა გაიზარდა... ხალხის გარჩევაც ისწავლა და მობეზრდა ეს ჭრელი და მოსაწყენი მრავალფეროვნება... ის მგზავრი გაახსენდა მეორე ბილიკს რომ მიუყვებოდა მარტო... უკან დაბრუნდა, იქ სადაც გზაჯვარედინი იყო... იქ სადაც თავის თავს და გრძნობას გადაუხვია... მაგრამ ვეღარც ეული პილიგრიმი იპოვა და ვეღარც ის გზა, რომელსაც ნელი ნაბიჯით მიუყვებოდა თბილი სევდით სავსე ადამიანი... მისი ნაკვალევი დროის ქარებს წაეშალათ... ატირდა გოგონა...<br /> უცებ გაეღვიძა... ჩასძინებია... შვება იგრძნო, თითქოს ის უჰაერობა გამქრალიყო რომელსაც ცოტა ხნის წინ ტირილისას გრძნობდა... თავისუფლად ამოისუნთქა და თვალი გაახილა... შეცბა... გზაჯვარედინზე იდგა...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-115229112696824106?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1148756181424972852006-05-27T22:08:00.000+04:002006-05-27T22:56:26.276+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/south_park_moi_happy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/south_park_moi_happy.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">სიგარეტის კვამლი უკვე ნისლივით დგას ოთახში და ხილვადობა საგრძნობლად არის შემცირებული... კარგად ვარ... თუნდაც იმიტომ, რომ ვიცი, დღესაც მოგენატრები გუშინდელივით... დღესაც დაგაკლდები... დღესაც იფიქრებ ჩემზე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">სასიამოვნო გრძნობაა, როცა ვიღაცას შენი არსებობა ჭირდება... შენი სუნთქვა ვიღაცისთვის საკუთარივით თუ არა, ცოტათი მაინც ძვირფასია... მომწონს ეს ყოფა... არსად აღარ ვაპირებ წასვლას და ხეტიალს... აღარ მინდა მდინარის პირას, სიბნელეში ჯდომა... ვიღაცის ყრუ ხმის ლოდინი... შენ ასე რეალური და ხელშესახები ხარ ჩემს გვერდით, რომ ოცნებას ვანებებ თავს...<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ოცნება...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">საწერი მაგიდის უჯრებში ვიქექები, ჩემს ძველ ნაწერს ვეძებ ოცნებაზე, მაგრამ მალევე ვხვდები რომ არ მჭირდება ის გაყვითლებული ფურცლები... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">თითქოს ბედნიერიც კი ვარ,,,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ბავშვობასავით შორს არიან ჩემგან ის ბნელი დღეები, როცა სიკვდილზე ვფიქრობდი... ახლა სულ სხვა რამე მაღელვებს... ის, თუ როგორი ამინდი იქნება ხვალ... არადა დიდი ხანია ასეთი კითხვა აღად დამისვამს ბუნებისთვის... იწვიმებს?! ოღონდ სიცივე ნუ იქნება...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ისევ სიგარეტი მინდა... მოვუკიდე... კვამლი გამოვუშვი... დამახველა... სიცხე თუ მაქვს ნეტა? ალბათ აღარ... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">მაგიდაზე დადებულ მობილურს შევხედე... გამეღიმა... მერე ოთახს მოვავლე თვალი... დაძველებული პლაკატები მე მიყურებენ კედლებიდან... ”რა გინდა?” - შევეკითხე სლეშს... ”შენი კარგად ყოფნა!” - ისეთი თვალები აქვს, ალბათ ამას მიპასუხებდა რომ შეეძლოს ლაპარაკი... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">დაღლილი ვარ... მთელი ღამე არ მძინებია... წარსულს ვებრძოდი და დავამარცხე... ხო მართლა წუხელ ისევ ვირეპეტიციე აბაზანაში... იმიტომ რომ იქ კარგი აკუსტიკაა... ღამის სამ საათზე ალბათ რომელიმე ჩემი მეზობელი გამოაღვიძა კიდეც ჩემმა სიმღერამ... მაგრამ ამოსვლით ვერ ამოვიდოდნენ, ოთხი წლის წინ ”გავარკვიე” მათთან ეს საკითხი... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">კარგად ვარ... შეიძლება ითქვას, ძალიან კარგადაც... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ალბათ გძინავს... ალბათ კი არა ნორმალურ ადამიანს უნდა ეძინოს ამ დროს, თუ ახალი გაღვიძებული არ არის... ეჰ, მე რატომ არ მეხება არასდროს ნორმალურ ადამინებზე შექმნილი წარმოდგენები... მეცინება... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ჩემს აკვანზე ნაკიდები თილისმა ქანაობს კედელზე... სიჩუმეა ოთახში... და დიდი წარწერა კედელზე: ”ნოუ სმოუქინგ!”... არ ვიცი, აქ გაკრული ეს ტრანსპარანტი საკუთარი თავის დაცინვა უფროა, თუ იმათი ვისაც უნდა რომ სიგარეტს თავი დავანებო, მაგრამ პირადად მე მხიბლავს ეს წარწერა... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">დავიძინო? საკუთარ თავს ვეკითხები და ვიცი, რომ პასუხს ვერ მივიღებ... იმ ერთადერთი მიზეზის გამო, რომ არ გადამიწყვეტია ჯერ დაწოლა...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ალბათ მაინც დავწვები... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">არ მიყვარს ლაპარაკი, რას ვგრძნობ... თითქმის არასდროს გამოვთქვავ ამას... ხოდა ნუ გეწყინება, თუ ხშირად არ გეტყვი ამას...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">იცი, მენატრები?! ძაან შეგეჩვიე... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">კარგად ვარ... ძალიან ძალიან კარგად... </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">და ახლა ნამდვილად ღირს დაძინება... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-114875618142497285?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1147910264474120102006-05-18T03:50:00.000+04:002006-05-18T03:57:50.150+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/i27978387_4167_2.0.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/i27978387_4167_2.0.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />მოტეხილი სხივები...<br />ნაშენები სახეები...<br />და მერე დეპრესიის ნიაღვრისგან ჩამონგრეული გულის კედლები...<br />იმედის ფურცლები ტუალეტის ქაღალდად გამოყენებული...<br />ქაღალდზე ცრემლისგან წაშლილი სტროფები...<br />სახელები - მოგონებების ხეებს დამტვრეული ტოტები...<br />ძველი გრძნობები - დაობებული "პური ჩვენი არსობისა"....<br />თვალებში არეკლილი საკუთარი თავივით მრგვალი სამყარო...<br />ცოტა სინათლე - იმისთვის რომ დავინახოთ ნათქვამი სიტყვები...<br />მაგთიზე ამოწურული ავანსი და ტვინში შექმნილი დისბალანსი...<br />შერცხვენილი მთვარე პირს მიაბრუნებს, როცა ჩვენ ვკოცნით ერთმანეთს...<br />გაღიავებულია ცა, როცა შენ არ მყავხარ გვერდით...<br /><br /><br />მაკლიხარ... გაკლივარ... და საერთოდაც ჩვენ "გვაკლია"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-114791026447412010?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1145230269412700052006-04-17T02:38:00.000+04:002006-04-17T18:32:57.856+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/lg6490.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/lg6490.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">- მომიკიდე რა... მე ჩემი სანთებელა დავკარგე...<br />- სად?<br />- არ ვიცი... ჩორტ იო ზნაეტ... სადმე აქვე, ახლომახლო, მაგრამ ძებნას აზრი არ აქვს... ბნელა უკვე...<br /><br />ბნელა, ძალიან... ირგვლი შავი სიჩუმე წევს... უკრავენ... მღერიან... მაინც სიჩუმეა... დაგუდული ხმები ვერ აღწევს გულამდე... და უცებ კივილი... ვინ კივის? არ ვიცი... ირგვლივ ვიხედები... სილუეტებს ვარჩევ... აქედან არ ისმის ეს ხმა... სადღაც გულიდან მოდის... მძიმე მეორე... გატეხილი პირველი... აკორდები... მი-ზე აწყობილი გიტარის ჟღარუნი... ვფზიზლდები... უკვე მსმის ხმებიც... მაგრამ ისევ ის სიყრუვე ჯობდა... ამქვეყნად თურმე შეიძლება ერთდროულად ყრუც იყო და ბედნიერიც... ცუდს მაინც გაიგებ ნაკლებს...<br />დაღლილი ვარ საშინლად... ფერებს ვეღარ ვარჩევ... უხეშად ვიშორებ სევდას, საყვარელი ქალივით რომ მხვევს ყელზე ხელებს... და ვხდები ცინიკოსი... მშარი... ირონიული...<br /><br />- მომიკიდე რა... მე ჩემი სანთებელა დავკარგე...<br />- სამაგიეროდ ჩემი შენ გაქვს...<br /><br /><br /><br /></div><br /><br /><span style="text-decoration: underline;"><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-114523026941270005?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1144284267443699472006-04-06T04:26:00.000+04:002006-04-06T04:44:27.536+04:00ვოტ, ჩემი ნაწერები ერთად, ბევრი რამ აკლია, მარა სამაგიეროდ ასე ერთად მარტო ჩემს კომპში მაქვს :)<br /><br /><br />ვორდის ფაილებია და დაქაჩეთ თუ გინდათ... ნუ ვისაც დააინტერესებს :D<br /><br />კოპირაითი დაიცავით :D<br /><br /><br /><br /><a href="http://spieler.site.ge/leqsi.doc">ლექსები </a><br /><br />ჩანახატები:<br /><br />1.<a href="http://spieler.site.ge/21_30.doc"> </a><a href="http://spieler.site.ge/07.doc">07</a><br />2. <a href="http://spieler.site.ge/21_30.doc">ათის ნახევარი (21:30</a>)<br />3. <a href="http://spieler.site.ge/3lives.doc">სამი სიცოცხლე</a><br /><br /><br />ნუ, ჯერჯერობით ესაა, თან ლექსები განახლდება ხოლმე :) აფდეითის შესახებ პირადად შეგატყობინებთ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-114428426744369947?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1144280056059499332006-04-06T03:30:00.000+04:002006-04-06T03:40:56.590+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/tea-pink-lg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/tea-pink-lg.jpg" alt="" border="0" /></a>:P :P :P<br /><br />ეს მარის! :კისს<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">აუუუ, ესა იცით ვისა? :სმაილი: მარის!!! მარ, რომმოხვალ ჩემს საჩაიეში, ასეთ ჩაის დაგისხამ ხოლმე... აბა ამასაც თუ წაიკითხავ და მაააააგარი ხარ!!! გკოცნი :1: არა, აქ არ გეტყვი მეტს... არაააა არადა, მინდა რომ გითხრა </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-114428005605949933?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1134355240745001592005-12-12T05:52:00.001+04:002005-12-12T07:03:18.546+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/Cartoon.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/Cartoon.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:10;">ეს ლექსები ერთი ადამიანისთვის დავდე, რომელიც ახლა შორსაა და მხოლოდ ტელეფონის საშულაებით ვეკონტაქტები უკვე მეხუთე წელია :(</span><br /><br /><span style="font-size:10;">მე წეროს არ მოვუყვანივარ... დედამ გამაჩინა... მომენატრე დედა, ძალიან... ძალიან მიყვარხარ და გკოცნი ძალიან ბევრს...</span><br /><br /><br /><span style="font-size:10;">ეს ის ლექსებია, რომელიც ჯერ არ წაგიკითხავს :)</span><br /><br /><span style="font-size:10;">ყურადღესბას ნუ მიაქცევ ჩემს გაბრაზებულ ტონს ამ ლექსების დასაწყისში, იმიტომ რომ ახლა ყველაზე ბედნიერი ადამიანი ვარ მთელ მსოფლიოში და შენ იცი რატომაც :)</span><br /></div> <span style="font-size:10;"><br /><br /><br /><br />1. (უსათაურო)<br /><br /><br />შემომათენდა, გაიბზარა ცა კიდევ ერთხელ...<br />ხელში შევიმტვრევ ამ ნაღვლიან ჩალისფერ მთვარეს...<br />შემოვარიგებ სევდანარევ ოცნების ერთ ხელს<br />და ამ ცხოვრებას ვალეტების დავუსვამ კარეს...<br /><br />დღეს გადავიხდი ყველას ვალს და დაგტოვებთ მერე,<br />ჩემზე გამწყრალი ბედისწერა აქ არ მასვენებს,<br />ცეცხლს მივცემ ერთად, რაც ოდესმე ლექსი დავწერე,<br />ყველაფერს დავწვავ, რაც ჩემს ირგვლივ შენს თავს მახსენებს...<br /><br />ჯოჯოხეთს მივალ და ბნელეთის მგოსანი ვხდები,<br />რა ვქნა, არ შემხვდა მე შენს გულში მცირე ადგილი,<br />და ახლა მტკვივა, ახლა ვფიქრობ, ახლაღა ვხვდები,<br />უშენოდ ყოფნა არ ყოფილა თურმე ადვილი...<br /><br />მაგრამ ცრემლის ღვრა არ მჩვევია, გვიანიც არი,<br />ვენებგადახსნილს ჩამესმება გოდება დედის,<br />სასაფლაოზე იქვითინებს საბრალოდ ქარი<br />და ჩემი ლექსი აჟღერდება სიმღერად გედის...<br /><br />შემომათენდა, გაიბზარა ცა კიდევ ერთხელ...<br />სხივი მოსტაცა დღემ ჩალისფერ მოწყენილ მთვარეს,<br />შემოვარიგებ სევდანარევ ოცნების ერთ ხელს...<br />სიკვდილს სახეზე ავაფარებ ტუზების კარეს...<br /><br /><br /><br /><br />2. </span><span style="font-size:10;">კიდევ ერთხელ<br /></span><span style="font-size:10;"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 100%;font-size:14;" ><b></b></span></span><br /><br />კიდევ ერთხელ შემიყვარდა ქალი...<br />კვლავ გავხდები მონა ლამაზ ფიქრის...<br />ჩამოვჯდები მის ფანჯრებთან მთვრალი...<br />დღეები კი ძველებურად მიჰქრის...<br /><br />თითქოს ყელში გავეჩხირე ღამეს...<br />უცნაურად მათენდება თავზე...<br />თუკი შევხვდი, ალბათ მეტყვის რამეს...<br />აღელვება შეეტყობა ხმაზე...<br /><br />ყინვასავით გამაჟრჟოლებს ტანში...<br />ნაცნობ ფრაზას კვლავ გავიგებ ალბათ...<br />და უარი თუ მივიღე მაშინ...<br />შხამით სავსეს თასს გამოვცლი ხარბად...<br /><br />და მოვკვდები მერამდენედ ნეტა?..<br />ბედო გრძნობებს ძაღლებივით მისევ...<br />გავს ცხოვრება გაფუჭებულ ლენტას...<br />ჩაიხვია... მერამდენედ... ისევ...<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">3. სალიას...</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />ამ ლექსის პირველი სტრიქონი<br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);">უკვე მეათასედ წავშალე,</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />სიმღერა მინდოდა ძალიან,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ოცნების აფრები გავშალე.</span> <br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">არ ვიცი რა ფერის დაგხატო,</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />პალიტრა შემაშრა ხელებში,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">მაინც ვერ მოვძებნე შენფერი,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">სამყაროს უამრავ ფერებში...</span> <br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ღმერთმა გაგაჩინა მიწაზე,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ღვთიური მოგმადლა თვალები,</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />თუმცა არ იფიქრა იმაზე,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">შურით გასკდებოდნენ ქალები...</span> <br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">გიპოვე, სადაც არ გელოდი,</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />შენამდე მომიძღვა ოცნება,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">სანთლად დაგენთები უკუნში,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ტუჩზე დაგადნები კოცნებად...</span> <br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">შენფერი ვერ ვნახე ვერავინ,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">თუმც ირგვლივ ათასი ფერია,<br /></span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);">ცხადში შენა ხარ და სიზმარშიც</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ჩემი სიყვარულის ფერია...</span> <br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">4. ისევ სალიას...</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br /><br />ჩემი უსასრულო ფიქრი ხარ,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ჩემი სიყვარულის კონა,</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />ჩემი სილამაზის საზომი,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ჩემი ოცნებების წონა.</span> <br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ჩემი მოელარე ვარსკვლავი,<br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ჩემი გამხელილი ცოდვა,</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />ჩემი სიხარულის საბაბი,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ჩემი ღამეული ბოდვა.</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br /><br />ჩემი უსახელო ლექსი ხარ,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ჩემი დარცხვენილი მუზა,</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />ჩემი ბედნიერი ცრემლების<br /></span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);">ზღვაში ჩაშვებული ღუზა...</span> <br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ჩემი უპასუხო კითხვა ხარ,</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />ჩემი პაწაწინა ია,</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ჩემი გაუშლელი ყვავილი,<br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ჩემთვის გასროლილი ტყვია...</span> <br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ჩემი სალია...</span><br /><br /><br /><br />5. ”ჩვენ”<br /><br />"ჩვენ" გავიმარჯვებთ ბედთან ჭიდილში,<br />"ჩვენ" ვიტყვით სათქმელს და არ შევკრთებით,<br />"ჩევნ" გავფრინდებით ილუზიებში<br />რეალობისგან დამწვარი ფრთებით.<br /><br />"ჩვენ" გავიტაცებთ ყვავილთა სუნთქვას...<br />თქვენს სიყარულში თუმც გავღორდებით...<br />"ჩვენ" არ მოვკვდებით იცოდეთ, მაგრამ<br />"ჩვენ" არც არასდროს განვმეორდებით!<br /><br /><br /><br />6. ჩ ვ ე ნ (დააკვირდი პირველ ასოებს)<br /><br /><b>ჩ</b>უმად დავუცდი უფლის ნიშანს განთიადისას,<br /><b>ვ</b>ისთვის ვიცხოვრო? - მებადება კითხვა ჩვეული...<br /><b>ე</b>რთხელ კიდევ ვცდი გაღიმებას და მერე ალბათ<br /><b>ნ</b>იავს გავყვები უბედობით გზააბნეული...<br /><br /><b>ჩ</b>ილიმის ტუჩთან პირს მივიტან თვალგანაბული...<br /><b>ვ</b>იცი, რომ დღესაც არ გავიღებ სიცოცხლის ქირას...<br /><b>ე</b>ს მერამდენედ დამიმუნჯდა სულში ბულბული,<br /><b>ნ</b>ავს ველოდები გულგატეხილი სტიქსის ნაპირას...<br /><br /><br /><br /><br /><br />7. ერთად...<br /><br />ჩუმად! - მეძახოდა ყოფა...<br />ჩუმად! - მაფრთხილებდა ბედი...<br />ჩუმად მიყვებოდა ამბებს,<br />ჩემი მშვენიერი ლედი...<br /><br />ჩუმად მოვიპარე გრძნობა,<br />ახლად გაცნობილი ქალის,<br />ჩუმად მიმატოვა მერე,<br />მისი სიყვარულით მთვრალი...<br /><br />ჩუმად დავდიოდი გარეთ,<br />არვინ შემხვედროდა, მსურდა...<br />ჩუმად გამოწვდილი ხელი...<br />ჩუმად ჩაგდებული ხურდა...<br /><br />ახლა ვერ ვიქნები ჩუმად,<br />ერთად დავამარცხოთ მტერი,<br />იქნებ გამოვგლიჯოთ ერთად,<br />ბნელი სიჩუმიდან ერი...<br /><br />სისხლი არ დავზოგოთ ხალხნო,<br />მოძმეს ამოვუდგეთ მხარში,<br />ერთად ავიტანოთ ყინვა,<br />ერთურთს დავეფაროთ ქარში...<br /><br />აღარ დაგვჭირდება მერე,<br />ჩუმად სიყვარულზე გლოვა,<br />ღმერთის სიყვარულთან ერთად,<br />ჩვენი სიყვარულიც მოვა...<br /><br /></span><br />8. მე...<br /><br /><p class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">მე არ ვარ წყალი<br />კალაპოტში წყნარად მავალი...<br />არც ტბა დამდგარი,დუნე,<br />ჭაობს მიმსგავსებული...<br />ერთი კაცი ვარ,<br />ვისთვის ძმა და ვისთვის მავანი,<br />ვისთვის სენი და<br />ვისთვის გული აჩქარებული...<br /><br />ხანაც მარტო ვარ<br />მახვევია ხან ირგვლივ ბევრი,<br />ზოგისთვის ვკვდები,<br />ზოგისთვის ვიწვი,<br />ზოგისთვის ვმღერი,<br /><br />ხან მაღალი ვარ, ხან დაბალი<br />ხანაც სულ არ ვარ...<br />ხან სატანა ვარ,<br />ხან კი მასთან მებრძოლ ბერს ვგავარ...<br /><br />ხან მიხარია,<br />ხან სამყარო თავზე მექცევა,<br />როცა მასთან ვარ<br />ბედიც ვერსად ვერ გამექცევა...<br /><br />ხან ობობა ვარ,<br />ხან გაბმული მის ქსელში მწერი,<br />ხან უნიჭო ვარ,<br />ხანაც კარგი ლექსის დამწერი...<br /><br />სულ ეს ვარ, რაც ვარ...<br />მე მიწაში არ მაქვს ფესვები...<br />და ჩემი რწმენა სიყვარულია,<br />და ნაწერი<br />მისთვის ლექსები...</span><span style=";font-family:Sylfaen;font-size:10;color:black;" lang="EN-US" ><o:p></o:p></span></p><br /> <p style="text-align: left;" class="MsoNormal">ერთი ლექსი მაქვს კიდევ და იმას აქ არ დავდებ, შენთვის მაქვს მარტო...<br /></p> <p style="text-align: left;" class="MsoNormal">ქრონოლოგია არაა დაცული... :)<br /><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Sylfaen;font-size:10;color:black;" ></span><span style=";font-family:Sylfaen;font-size:10;color:black;" lang="EN-US" ><o:p></o:p></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-113435524074500159?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1134089375014737582005-12-09T04:45:00.000+04:002005-12-09T04:49:35.030+04:00მაინდამაინც ახლა ვერ იპოვე ხო?!<br /><br /><br />მეზიზღები ჯარეტ!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-113408937501473758?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1133754799071110992005-12-05T07:48:00.000+04:002005-12-05T08:14:33.596+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/post-25-1131645490.0.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/post-25-1131645490.0.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">გამარჯობათ ჩაინიკებო... სად ხართ, ნუთუ მოგბეზრდათ ბლოგები... არა, ამას ვერ დავიჯერებ...<br /><br />არ გავს დღეს ჩემი მყუდრო ადგილი თავის თავს... არაა ჩაის თავბრუდამხვევი სურნელი ახლა საჩაიეში... რაღაც ჩამობნელებულივითაა და ვზივარ მარტო მე, ვსვამ ცხელ ვაშლის ჩაის და ვფიქრობ... ვფიქრობ... არ მიყვარს ფიქრი, მაგრამ როცა მოწეული მაქვს ან ნასვამი ვარ, თავისით მეფიქრება... თავს ვერ ვერევი... (თან ჩაის როგორ მოაააააქვს...)<br /><br />დავმარცხდი... ცხოვრებასთან და გრძნობებთან ჭიდილში... დავმარცდი... სახეზე შეყინული ღიმილი და გამშრალი ცრემლი დამრჩა ამ დამარცხების მოსაგონრად... ძნელი ყოფილა თურმე ამის აღიარება, მაგრამ...<br /><br />სიგარეტს ვუკიდებ, Camel-ის გემო მრჩება პირში... მუსიკა უკრავს და ამ მუსიკაში ჯარეტის ნოტებს ვარჩევ... My Song (Keith Jarret), ეჰ... დოდ, ჩემი ცოდვა დაიდე მაშინ ამას რომ მომასმენინე... აშკარად მარტო მუსიკაა, მაგრამ ტექსტიც მესმის მე... არავის სჯერა... რას იზამ... მესმის როგორ კვნესის როიალი... და იწყებს მოყოლას ერთი, ჩემს ცხოვრებაში უკვე კარგად ნაცნობი ისტორიისა...<br /><br />”ის მიდიოდა გზაზე მარტო... კიდევ ვიღაც დადიოდა მის მსგავსად ასე ეულად... თითქოს ერთად, ერთ დროსა და სიბრტყეში ცხოვრობდნენ... ხოდა, გარდაუვალიც იყო მათი შეხვედრა... სადმე, როდესმე მაიც შეხვდებოდნენ ერთმანეთს და... შეხვდნენ კიდეც... ”<br /><br />მოულოდნელად შევიდა საქსაფონი მუსიკაში... ძალიან, ძალიან რბილად, მაგრამ, ამავდროს, ძალიან მგრძნობიარედ... და ახლა მან გააგრძელა ნაცნობი ამბის მოყოლა:<br /><br />”ერთხანს ერთმანეთის ტკვილი ტკიოდათ... ერთად იყვნენ... სულ ერთად... ერთ ხმაში და ერთ ნოტაში ისხდნენ... მაგრამ უცებ ის კენტად დარჩა... ისე მოულოდნელად, რომ ჯარეტმაც კი ვერ გაიგო ეს და დაკვრა არ შეუწყვიტავს... სიკვდილიც კი ვერ მოასწრო... ვერ მოახერხა... სიცოცხლე ვალად ედო... ვერ გადაიხადა ეს ვალი... და ცხოვრებას დარჩა მძევლად... ტიროდა როიალი დიდი მაესტროს თითებს ქვეშ... კვნესოდა კლავიში... ის მიდიოდა გზაზე ისვე მარტო... მაგრამ სადღაც იყო მეორეც, ვისაც მისი სითბო სჭირდებოდა... ვინც უნებლიედ გაქრა მისი ცხოვრებიდან... თითებით ეძებდა მას ჯარეტი კლავიშებს შორის... და იპოვა კიდეც... იპოვა და ისევ შეერწყა ერთმანეთს ორი თავისუფალი სული, ორი თავისუფალი ბგერა და ერთ ჰარმონიად იქცა... ტიროდა საქსაფონი... ტიროდა როიალი... მაგრამ ეს სიხარულის ცრემლები იყო... ბედნიერების მუსიკა უკრავდა ჯარეტის ხელებით...<br /><br />მაგრამ თემის დასასრული ახლოვდებოდა და ერთ-ერთი კვდებოდა... ძალიან უჭირდა მაესტროს, მაგრამ დრო იყო უკვე... ხოდა აიღო ბოლო ნოტაც და ფეიდზე გასული მუსიკის რიტმები დატოვა მსმენელის გულში...”<br /><br />ჩაი აღარ მქონდა ლამბაქში... სიგარეტიც ისე ჩამეწვა, ნაფაზი არ დამირტყამს... ჩუმად ავდექი თბილი სავარძლიდან და ცარიელ საჩაიეს გავხედე... და უცებ თავში ერთმა უცნაურმა კითხვამ გამიელვა:<br /><br /> <span style="color: rgb(51, 204, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">”იპოვი, ჯარეტ?”</span><br /><br /><br /><br /><br /><br />მსო... მორჩა ეს ამბავიც... ახლა ერთი ჩემი ოქროს პრინციპი უნდა შეგახსენოთ:<br /><br />”მოგეწონა? - კარგია... არ მოგეწონა? - გაიხსენე, იმისთვის არ ვწერ, რომ მოგეწონოს...”<br /><br /><br /><br />ვისაც გსურთ ამ სიმღერის მოსმენა (და/ან მერე იქიდან გადმოწერა) , მიჰყევით ბმულს:<br /><br /><a href="http://mp3.avoe.ge/index3.php?gr=Music/&gd=Foreign/&amp;amp;amp;amp;ga=K/&galb=2466&amp;playfile=Music/Foreign/K/Keith%20Jarret/1975%20-%20The%20Koln%20Concert/Keith%20Jarett%20-%20My%20Song-Jazz.mp3">მოსმენა</a><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-113375479907111099?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1133400655786554452005-12-01T03:55:00.000+04:002005-12-01T05:36:43.763+04:00<div style="text-align: justify; font-family: georgia;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/cup-of-tea-271.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/cup-of-tea-271.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />ახლა ღამის 5 საათია... არ მძინავს და მინდა რამე დავწერო... ფინჯანი ჩაი უმშვენებს გვერდს ჩემს სისტემურ ბლოკს... ”საჩაიე” ცარიელია, დღეს ათი სტუმარი მყავდა... შემოვიდნენ, ჩაი დალიეს და წავიდნენ... ცუდ ხასიათზე ვარ... ან იქნებ არც ვარ ცუდ ხასიაზე... უბრალოდ კარგ ხასიათზე არ ვარ... გარეთ ყინავს...<br />ახალგაზრდა წყვილი შემოვიდა საჩაიეში... იქვე შემოსასვლელთან მდგარ მაგიდას მიუსხდენ და ოფიციანტს ვაშლის ჩაი შეუკვეთეს... მათ გვერდით ვზივარ და კარგად მესმის მათი საუბარი, თუმცა სპეციალურად არ ვცდილობ სიტყვების დაჭერას, უბრალოდ მათი ხმის მეტი არაფერი ისმის აქ და ძალაუნებურად მუსაიფის უხმო მონაწილე ვხდები...<br />ჩაი მოიტანეს... ოფიციანტს დავუძახე და ჩემთვისაც მოვატანინე ჩაი (რა მეშველება ეს საჩაიე ჩემი რომ არ იყოს?! დღეში იმდენ ლამბაქ ჩაის ვსვამ, გავიყიდებოდი :) )...<br />ბიჭმა ჩაი მოსვა, სახეზე ეტყობოდა რომ მოეწონა, მაგრამ ცდილობდა, მასა და გოგონას შორის დაწყებული სალაპარაკო თემიდან არ გადაეხვია და სიჩუმე დაარღვია:<br /><br />- რატომ დამიმალე?<br />- არ დამიმალავს, - თითქოს თავს იმართლებსო, ისე უპასუხა გოგომ, თან ლამბაქს თვალს არ აშორებდა, - უბრალოდ, ეს ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა, რომ...<br />- ნუთუ... - დამცინავი ტონი გაურია ბიჭმა ხმაში.<br />- გეფიცები, არც კი მიფიქრია ამაზე მანამდე... ჩვენს შორის მანამდე არაფერი ყოფილა, არც დავლაპარაკებივარ... მხოლოდ ერთხელ ვნახე... ზუსტად ერთი წლის წინ, წინა შობას... ღამე იყო, სახლში მარტო ვიყავი... საშინელმა წყურვილმა გამაღვიძა. სამზარეულოში გავედი, ორი ჭიქა წყალი დავლიე სულმოუთქმელად და მაშინღა გავიგე სასტუმრო ოთახიდან რაღაც ხმაური... შემეშინდა, მაგრამ მაინც ვაიძულე თავი იქ შემეხედა... კარი შევაღე, ჩემი დადგმული ნაძვის ხის უკან ვიღაც მოძრაობდა... კიდევ ერთხელ შემეშინდა... მაგრამ გავბედე და დავუძახე, რომელი ხარ-თქო... პირი ღია დამრჩა როდესაც იქიდან სანტა-კლაუსი გამოვიდა... ზუსტად ისეთი, საბავშვო კინოებში რომ ხატავენ ხოლმე (ოღონდ უფრო ახალგაზრდად გამოიყურებოდა). შეატყო ალბათ, სახეზე ფერი რომ აღარ მედო და ჩემს დამშვიდებას შეეცადა - ნუ გეშინია! - მითხრა მან... მე დღეს შენი სტუმარი ვარ, დაჯექი - იქვე ტყავის დივანზე მიმითითა... თავი სიზმარში მეგონა, 15 წლისას მითხრეს რომ სანტა-კლაუსები და თოვლის ბაბუები არ არსებობდნენ და ახლა კი... ის ჩემს წინ იდგა. ”მე დღეს შენს ერთ სურვილს შევასრულებ” - ეს თქვა, უცებ მკვეთრი მოძრაობით მიტრიალდა ნაძვის ხისკენ და სათამაშო ჩამოჰკიდა... - ”ჩაიფიქრე”... ”თუ სიზმარია მაშინ ბოლომდე გავიხარებ-თქო”- გავიფიქრე გულში... და სურვილის ჩაფიქრება დავიწყე... მაგრამ... მოულოდნელად მომვარდა, ხელები წელზე შემომხვია, თავისკენ მიმიზიდა, მერე კი ძალიან ძალიან ძლიერად მაკოცა. კივილი დავაპირე, მაგრამ დამემუქრა, თუ იკივლებ, მოგკლავო... კაბა შემომახია, ჩემს მკერდს დაუწყო ალერსი, მერე ხელი ქვემოთ გადაიტანა, ჟინიანი ხარივით იქცეოდა... (გოგონას ლოყები ამოენთო, აშკარა იყო, რომ აღეგზნო)... თვალის დახამხამებაში, ჩემი საცვალი ხელში ეჭირა... მივხვდი რომ შეწინააღმდეგებას აზრი არ ჰქონდა... დაახლოებით ნახევარი საათის შემდეგ, უკვე დივანზე ვიწექი, შიშველი, შერცხვენილი (აქ ხმას დაუწია)... რაღა აზრი ჰქონდა ჩემს სიცოცხლეს... მან კი ჩაიცვა, ჯიბიდან ბლოკნოტი ამოიღო, რაღაც ჩაიწერა და გაბრაზებული ხმით ჩაილაპარაკა: ”სურვილი შესრულებულია... ისე გადამიყოლებს მე ამ ქალების სურველები...” კარი გაიჯახუნა და წავიდა...<br />- მაიცა, მაიცა, შენ რა სანტაკლაუსმა გაგაუპატიურა? - სიცილს ვერ იკავებდა ბიჭი, აშკარა იყო, რომ არ სჯეროდა გოგონას მონაყოლი, - კაი ისტორია იყო... ჰა ჰა... შენგან კარგი მსახიობი დადგებოდა, ისეთი ვნებით ყვებოდი, რომ...<br />- შენ რა არ გჯერა? - დაღონდა გოგონა.<br />- მჯერა კი! მე შენი ყველაფერი მჯერა... - არტისტულად გამოთქვა ბიჭმა ბოლო სიტყვები, მაგრამ ეტყობოდა, რომ სასაცილოდ არ ყოფნიდა ეს საუბარი... - მოიცა, ჩაის ფულს გადავიხდი და გავიდეთ...<br /><br />ბიჭი მაგიდიდან ადგა, და პატარა ბარისკენ წავიდა ანგარიშის გასასწორებლად.<br /><br />- ეჰ, არ დამიჯერა... - უცებ მომესმა მაგიდიდან ხმა, - აი, დარდი... ისე, ხვალ შობაა (ამის თქმისას მაცდურმა ღიმილმა გადაურბინა სახეზე, მაგრამ უცებ ისევ მოიღუშა...)<br /><br />მაგიდიდან ავდექი, სიგარეტს მოვუკიდე, გოგონას მივუახლოვდი და ყურში ჩავჩურჩულე:<br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">- ამ შობასაც მოვა...</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-113340065578655445?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1133141291967283652005-11-28T05:02:00.002+04:002005-11-28T05:32:43.650+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/tea__www.cup-o-tea.com_Assets__images_white_cup_07.jpg_white_cup_07.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/tea__www.cup-o-tea.com_Assets__images_white_cup_07.jpg_white_cup_07.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> ეს იმისთვის რომ არ გაგიჩნდეთ ამასთან დაკავშირებით კითხვები...<br /><br /> კაროჩე, კოფი-ჰაუსები და ეგეთი პონტები არ მევასება (გოიმი ვარ, რა ვქნა?!), ხოდა გადავწყვიტე გავაკეთო საჩაიე კაი ხალხისთვის...<br /><br /> შემოით აქანე, დალიეთ ჩაი, ვისაუბროთ ხელოვნებაზე, ვითამაშოთ ნარდი და რა ვიცი, კიდევ ათასი კაი რამე ვაკეთოთ რა...<br /><br /> ნუ, იმედია, არ გეწყინებათ, ”ჩაინიკები” რომ გიწოდეთ, ეს კაი გაგებითაა ნახმარი...<br /><br /> მოკლედ, ასე ჩემო ჩაინიკებო, აბა ვინ სვამს ჩაის? და რის ჩაის დალევთ მუსააფის წინ? დამატება ხომ არ გინდათ ვინმეს?<br /><br /> ხო, ჩაი ბევრნაირი მაქვენ და აირჩიეთ გემოვნების მიხედვით... (ყავაც არის მანდ შკაფში და მოიხარშეთ, ვისც ჩაი არ გიყვართ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-113314129196728365?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-19319669.post-1132975665841155842005-11-26T07:27:00.000+04:002005-11-26T07:32:55.136+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/1600/6464.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1165/1910/320/6464.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;" >პირზე მომდგარი შემაშრა სიტყვა,</span> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;" >გამიშრა სისხლი, გაშრა მელანი.</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;" >რომ შენთან ყოფნას სჯობს უშენობა,</span> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;" >ვერ დამარწმუნებს, კარგო, ვერავინ...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19319669-113297566584115584?l=berulava.blogspot.com' alt='' /></div>Spielerhttp://www.blogger.com/profile/09917372838946330459noreply@blogger.com10